DE FLORA VAN HET VERLEDEN. 
329 
zoo zelfs dat hun vruchtjes thans bij millioenen in sommige gesteenten 
van Zwitserland gevonden worden. Korstmossen schijnen toen niet 
bestaan te hebben , evenmin als veen mossen, en van gewone 
mossen zijn er slechts drie soorten bekend. 
Varens speelden ook toen , even als vroeger , een groote rol ; men 
kent thans 37 soorten , waarvan velen op de thans nog in Europa 
voorkomende Aspidium en Pteris gelijken , maar waarbij ook subtropische 
vormen , zooals er thans op Madeira en de Kanarische eilanden groeien , 
gevonden worden. Eene ver verspreide soort, Lastraea stiriaca, was 
waarschijnlijk een boomvaren. 
Rhizocarpen waren een kleine Pilularia en twee Salvinias , die 
zonder twijfel waterplanten waren ; vooral de Salvinia formosa had 
zeer groote , sierlijk gevormde bladeren. 
Paar destaarten waren zeldzamer dan in vorige tijdperken; zij 
waren niet grooter dan die van onze' dagen ; slechts de Equisetum pro - 
cerum schijnt de laatste vertegenwoordiger van de reusachtige Equiseten 
van den steenkool- en den triastijd te zijn. 
De coniferen verschijnen in ten minste negen geslachten. Onder 
de cypr essen speelt van de oudste tot de jongste miocene lagen 
Glyptostrobus europaeus den, grootsten rol. Deze boom was niet slechts 
over geheel Europa , in Italië , Zwitserland en Duitschland verspreid , 
maar ook op de westkust van Amerika , aan de Fraser-rivier. Een 
niet minder groote verspreiding had ook Taxodium dubium , die ge- 
vonden is in Amerika aan den Oregon , in Europa van Koningsbergen 
tot in Italië , en zelfs bij Orenburg in den Oeral. Sequoias groeiden 
toen in Italië , in Schotland , in Duitschland , ja zelfs bij Orenburg , 
in de Kirgisensteppen. Het geslacht Pinus kwam in 15 soorten voor; 
de meesten geleken op de soorten die thans in Amerika leven , zoodat 
heer beweert, dat de naaldhoutbosschen van den tertiairen tijd in 
Europa een amerikaansch karakter hadden , vooral door de ver ver- 
spreide soorten Pinus tadaeformis , P. palaeostrobus eij P. microsperma. 
De meest voorkomende gramineeën zijn Arundo Goepperti en 
Phragmites oeningensis , die de vele rietstengels en breede grasachtige 
bladeren geleverd hebben , waarvan de europeesche tertiaire gesteenten 
vol zijn. En nevens die rietsoorten waren de oevers der wateren , even 
als nu , bedekt met zeggen , biezen enz. afgewisseld met sassaparillen , 
Smilax , waarschijnlijk stekelige, altijd groene slingerplanten. 
Het is bekend dat er thans slechts één palm in Europa groeit , 
de Chamaerops humilis in Italië en Spanje — in den tertiairen tijd 
