330 
DE FLORA VAN HET VERLEDEN. 
groeiden er ten minste 11 soorten van palmen in Zwitserland; één, 
Sabal major , zelfs tot 51° N.B. Van deze 11 soorten behooren 7 tot 
de waaierpalmen en 4 tot de vederpalmen. 
Typhaceeën verschijnen in de zelfde beide geslachten, Typha en 
Sparganium , als in den tegenwoordigen tijd : zij komen overal in de 
europeesche tertiaire gesteenten voor, van Kroatië tot Ijsland. Het 
zelfde is het geval met najadeeën , juncagineeën , hydrocharideeën , 
irideeën , bromeliaceeën en vele andere , in of aan het water levende , 
plantenfamiliën. 
De amber boomen, die thans door hun fraai gebladerte een sieraad 
vormen van de noord-amerikaansche bosschen , waren toenmaals over 
het geheele zuiden en midden van Europa verspreid. Van Liquidambar 
europaeum zijn, behalve bladeren, die soms geheele steenplaten van 
Oeningen versieren , ook vruchten , zaden en bloemen bewaard gebleven. 
Platanus aceroides was toen in Italië , Duitschland , Schotland verspreid , 
en, naar heer beweert, zelfs op Ijsland , zoodat hij in een omtrek 
van 40 lengte- en 22 breedtegraden voorkwam. 
De Salicineae vertoonen zich in den tertiairen tijd met de zelfde 
twee geslachten als thans: wilgen en populieren. Onder de wilgen 
is Salix macrophylla de merkwaardigste. Deze wilg onderscheidt zich 
van alle bekende soorten door zijn soms een voet lange , zeer breede 
bladeren. De overigen gelijken veel op de thans levenden. Van Salix 
varians en S. Lavateri zijn niet slechts vruchtkatjes , maar zelfs bloem- 
katjes bewaard gebleven, waaraan nog meeldraden, vruchtbeginsels en 
dekblaadjes te zien zijn. De populieren vertoonen europeesche , 
aziatische en amerikaansche vormen. De meest voorkomende is Populus 
latior , die zoowel in eocene als in de miocene en pliocene gesteenten 
voorkomt. Ook F. balsamoïdes is zeer gewoon. 
De eik vertoonde zich in den tertiairen tijd reeds in 35 soorten, 
zooals ons door zijn bladeren en vruchten wordt aangetoond. Onder 
dit groote getal missen wij toch het thans in Europa vooral voor- 
komende type : de tertiaire eiken hadden meestal lederachtige , deels 
gaafrandige , deels scherp getande bladeren , zooals de eiken die thans 
in Noord Amerika en aan de Middellandsche zee voorkomen. Carpinus 
was betrekkelijk zeldzaam, maar hazelnootboomen waren zeer 
algemeen, zelfs op IJsland. Ook elzen en berken ontbraken niet. 
Onder de iepen is Planeva Ungeri de meest voorkomende, ofschoon 
ook andere soorten, 'zooals P. Richardi en Ulmus Brauni , niet zelden 
gevonden worden. 
