334 
DE FLORA VAN HET VERLEDEN. 
toe bijgedragen om de tertiairflora een zuidelijk karakter te geven. 
Terwijl deze familie in de gematigde luchtstreken bijna uitsluitend 
kruidachtig is , en zich in warme klimaten veelal als boomen en struiken 
vertoont , zoo verscheen zij in den tertiairtijd ook meestal in den vorm 
van houtige gewassen. De bladeren en vruchten der Robinia Regeli 
waren na verwant aan die der roode acacia onzer parken , én be- 
halve Cytisus en Medicago vormden een paar Coluteas zekerlijk fraaie 
boschjes. Doch de meest voorkomende vlinderbloemigen van de tertiair- 
flora waren de Caesalpinia en Ctossm-soorten. De Cesalpinia Falconeri 
en de G. Escheri , bij welke laatste men nog de stekels aan de dubbel- 
gevederde bladeren vindt, waren knoestige stammen met sierlijke dubbel- 
samengestelde bladeren versierd. De C. lepida en C. Laharpi daarentegen 
waren slingerende planten , die zeker in prachtige guirlandes de tertiaire 
boomen omslingerden : zij geleken volkomen op de Caesalpinia sappan , 
die tegenwoordig op Madeira, waar zij verwilderd is, de rotsen en 
heggen met haar uiterst fraaie bladeren en , in den winter van dat 
land , tevens met duizenden van gouden bloemen tooit. Ook de Gassias 
waren zonder twijfel struiken met dondergroen loof en goudgele bloem- 
trossen. In ’t algemeen waren zij van het hedendaagsche amerikaansche 
type. Door groote stekels, vruchten en bladeren onderscheidden zich 
de Gleditschiën , waarvan twee soorten van het geslacht Geratonia in 
Oeningen zijn gevonden , en die van den zuid-europèeschen Johannes- 
broodboom verwant zijn. En wel het merkwaardigste geslacht dezer 
groote familie der papilionaceeën is het geslacht Podogonium , wijl het 
een zeer fraai uitgestorven plantentype vertegenwoordigt. In de blad- 
vorming en ook in die der zaadlobben en van den kiem op den ta- 
marindeboom gelijkende, wijkt het in zijn bloemen en nog meer in 
zijn vrucht geheel van dit geslacht af, en vormt daardoor een eigen 
geslacht, dat zich in een ruimte van 13 lengte- en 2 1 / 2 breedtegraden 
uitstrekte. Podogonium Knorri en P. Leyellianum behooren tot de al- 
gemeenste planten van Oeningen. 
Dit opstel zou veel te lang worden , als wij nog verder in bijzonder- 
heden over de planten spraken , die in het tertiaire tijdperk op aarde 
groeiden. Wij zouden dan nog moeten spreken b. v. over de bosschen 
van conifeeren , vooral van Thuja occidentalis , 19 soorten van Pinus , 
waaronder vooral P.'succinifer , de boom die het barnsteen heeft geleverd , 
kamferboomen en vele anderen , die toenmaals het geheele noorden 
van de wereld versierden , niet slechts de landen waar nu de Oostzee 
is, maar zelfs IJsland, de Faröer , Spitsbergen en Groenland. Fossiel 
