HET ANTARCTISCH VRAAGSTUK. 
349 
Na 1874 was er gedurende eenige jaren van een onderzoek der 
Zuidpoolstreken zelfs geen sprake , hetgeen wel voor een groot deel 
was toe te schrijven aan de zich meer en meer openbarende algemeene 
belangstelling in de arctische gewesten. De groote Oostenrijksche 
expeditie onder weijprecht 1872 — 74, de niet minder belangrijke 
Engelsche expeditie onder nares 1875 — 76, dc beroemde ontdekking 
der Noordpool-passage daar nordenskjöld in 1878 , de Amerikaansche 
Jeanette-expeditie in 1879 volgden elkander onmiddellijk op en waren 
zulke gewichtige gebeurtenissen op het gebied van de geographie der 
Poolstreken , dat tegelijkertijd de aandacht van Europa niet ook nog 
voor de zuidelijke zeeën kon gevraagd worden. 
Het was dan ook van een geheel andere zijde , nl. bij onze tegen- 
voeters, dat het antarctisch vraagstuk weêr voor ’t eerst werd te berde 
gebracht. Zekere c. w. purnell hield namelijk in 1878 een voordracht 
te Otago op Nieuw-Zeeland , die het volgend jaar in druk verscheen 1 . In 
deze voordracht trachtte purnell zijn landgenooten te overtuigen voor 
eerst, dat juist zij als bewoners van Nieuw-Zeeland als het ware waren 
aangewezen tot het onderzoek van het bijna in hun onmiddellijke nabij- 
heid gelegen Zuidpoolbekken en verder , dat zulk een onderzoek naast 
wetenschappelijke ook hoogst gewichtige praktische waarde zou hebben. 
Hij sprak verder de verwachting uit , dat de Regeeringen der Nieuw- 
Zeelandsche- en Australische koloniën op gemeenschappelijke kosten 
een expeditie zullen uitrusten , die in de eerste plaats de ontdekkingen 
van ross weer zal opvatten en onderzoeken of Victoria-land en Alexander- 
land te zamen hangen of niet. Voor dit doel zouden, volgens hem , twee 
stoomschepen van 3 a 400 ton moeten worden uitgerust, die onder 
bekwame leiding , goed bemand en voor drie jaren geproviandeerd bij 
het vinden van een veilige haven binnen den poolcirkel , daar zouden 
kunnen overwinteren. De kosten meende purnell zouden een bedrag 
van 15 — 20.000 pst. niet te boven gaan. 
Niet lang daarna trachtte de Italiaansche marine-luitenant bove , 
die in 1878 — 80 de Zweedsche Vega-expeditie onder nordenskjöld 
had medegemaakt, in zijn vaderland een beweging ten gunste van 
antarctische onderzoekingen in ’t leven te roepen , in welk pogen hij 
krachtig gesteund werd door een van Italië’s grootste geografen en 
invloedrijkste mannen, den commandeur c. negri. Bove en negri 
1 Transactiom and Proceedings of the New-Zealand Insütute. 1878 Vol. XI Welling- 
ton 1879. 
