OVER DILUVIALE MEER AFZETTINGEN 
IN DEN NEDERLANDSCHEN BODEM. 
DOOR 
Dr. H. VAN C A P P E L L E. 
Een paar jaren geleden heb ik de lezers van Eigen Haard in 
gedachte naar een voor den natuuronderzoeker hoogst merkwaardig 
plekje heengeleid 1 en heb ik getracht aan te toonen , dat een aantal 
verschijnselen , waarmede eene nauwkeurige studie van den bodem 
zoowel daar als op andere punten van ons vaderland ons heeft in 
kennis gesteld, in strijd zijn met de meening, volgens welke onze 
diluviale gronden hun ontstaan aan ijsbergen zouden te danken hebben 
gehad , die van de noordsche gletschers afbraken , hier kwamen aan- 
drijven en er in een weinig diepe zee het gruis en de steenen, welke 
zij meêvoerden , achterlieten ( Drijfijs - of Drifttheorie van lyell). 
Dank zij een meer volledige kennis van tegenwoordig nog door glet- 
schers bedekte landstreken , dan waarover de schrijver van den Bodem van 
Nederland (dr. w. c. h. staring, 1860) beschikte, kon toen het Roode 
klif, de diluviale heuvel aan de zuidkust van Friesland, voor het 
brokstuk eener vorming verklaard worden , die in noord-Duitschland 
eene zeer groote verspreiding bezit en die reeds sedert verscheidene 
jaren als de grondmoraine van het diluviale landijs beschouwd wordt. 
Moesten wij hieruit dus afleiden , dat in het diluviale tijdvak ook het 
noordelijk deel van ons land door gletschers bedekt was — zooals 
dr. j. LORiE reeds door de studie van talrijke punten van het Neder- 
landsch diluvium had aangetoond — onder de bewijzen , welke ook 
in den Frieschen bodem voor deze zoogenaamde Gletscher - of Landijs- 
1 Eigen Haard. Jaargang 1888 , blz. 354. 
