DE STOORNISSEN IN HET 
HERINNERINGS-VERMOGEN. 
DOOR 
G JELGERSMA 
(Voordracht gehouden in hel Rotterdarasche genootschap voor natuurwetenschappen.) 
Onder herinnerings-vermogen verstaat men de eigenschap der ele- 
menten van het centrale zenuwstelsel om indrukken te bewaren en 
te reproduceeren. 
Wanneer door een onzer zintuigen, b.v. het oog, een indruk van 
buiten wordt opgevangen , stellen wij ons voor , dat eene verandering 
in ons netvlies door de gezichtszenuw naar onze hersenen wordt voort- 
geplant. Dezen indruk in onze hersenen beantwoordt aan hetgeen wij , 
psychologisch gesproken, eene gezichtsvoorstelling noemen. Wanneer 
nu de indruk van buiten ophoudt in te werken , gaat de daarmede 
gepaard gaande verandering in onze hersenen niet verloren , maar er 
blijft een verzwakte indruk na. Dezen verzwakten indruk noemen wij 
een herinnerings-beeld. Hoe meer de primitieve indruk zich herhaalt 
— dat wil in ons geval zeggen — hoe meer wij een zelfde voorwerp 
zien, des te sterker en duidelijker wordt het herinnerings-beeld, of, 
wat hetzelfde is, des te constanter wordt in de hersenen de primi- 
tieve verandering bewaard , geconserveerd, en des te gemakkelijker 
wordt het herinnerings-beeld te voorschijn geroepen, gereproduceerd. 
De oudere psychologen stelden behalve de beide bovengenoemde 
eischen , het conserveeren en reproduceeren van indrukken , voor het 
herinnerings-vermogen nog een derde voorwaarde ; deze was , dat de 
indruk bewust moest zijn. Volgens hen bestond het herinnerings-ver- 
24 
