378 
DE STOORNISSEN IN HET HERINNERINGS-VERMOGEN. 
zijn ruggemerg was- bedorven , hij kon onmogelijk loopen en nog tal 
van andere klachten bestonden , die voor dezen vorm van krank- 
zinnigheid kenmerkend zijn. Ten gevolge van deze hoogst onaange- 
name gevoelens en denkbeelden verkeerde de man bij voortduring 
in eene zeer gedeprimeerde gemoedsstemming; voor overtuiging was 
hij geheel onvatbaar, hij zag volstrekt het onlogische en absurde 
van zijne klachten niet in. Zijne droevige gemoedsstemming nam zoo 
zeer toe , dat hij in een onbewaakt oogenblik door ophanging zich 
het leven trachtte te benemen. Gelukkig werd hij tijdig bevrijd. Patiënt 
was geheel bewusteloos en eerst na langdurige pogingen kon het ge- 
lukken de levensgeesten weder op te wekken. Eerst na verloop van 
eenige dagen begon het bewustzijn langzamerhand weder te keeren. 
Toen patiënt weer hersteld was, bemerkte ik tot mijne niet geringe 
verwondering , dat er een zeer sterk uitgedrukte algemeene herinne- 
rings-stoornis bestond. 
Patiënt herinnert zich zoo goed als niets meer. Hij weet niet dat 
hij een poging tot zelfmoord gedaan heeft. Als ik hem in bijzonderheden 
vertel, hoe hij getracht heeft door ophanging zich het leven te be- 
nemen, weet hij daar niets meer van af. Hij kent den naam van zijn 
vrouw niet meer, hij weet niet hoeveel kinderen hij heeft, hij weet 
niet waar hij woont , welk ambacht hij heeft uitgeoefend. Hij weet 
niet wanneer hij jarig is, hoe oud hij is. Ook begrijpt hij volstrekt 
niet waar hij is. Ben ik hier in Amsterdam? vraagt hij. Wat is dit 
voor een huis? Is het hier een weeshuis? Hoe ben ik hier gekomen, 
en wat moet ik hier doen? en talrijke andere vragen meer. De her- 
innerings-stoornis gaat zoo ver , dat patiënt zijne geheele ziekte ver- 
geten is. Wie den lijder vóór het accident gekend had , als een 
droevigen , klagenden persoon , die meende doodziek te zijn , die den 
ganschen dag bijna te bed doorbracht en geheel werd ingenomen 
door zijne hypochondrische klachten , zou hem nu niet meer herkennen. 
Van al zijne pijnen en vreezen weet hij nu niets meer af; zijn maag 
is goed , zijn hoofd is goed , zijn beenen zijn goed. Hij is geheel ge- 
zond , zegt hij , en niet alleen dit , maar hij is nooit ziek geweest. 
Wanneer men hem iets vertelt, is hij dat na eenige oogenblikken 
reeds weder vergeten ; mijn naam weet hij niet ; eiken dag zeg ik 
hem dien , maar iederen dag is hij dien weer vergeten. De dingen , 
die gewoonlijk in een huishouding voorkomen, kent hij. Als ik hem 
echter iets laat zien , dat hij vroeger niet kende , b.v. een eenvoudig 
instrument , en ik vertel hem daarvan hoe het gebruikt wordt , dan 
