DE STOORNISSEN IN HET HERINNERINGSVERMOGEN. 
379 
weet hij daarvan na eenige oogenblikken niets meer , hij herkent 
zelfs het instrument .niet meer. Hij weet niet de namen van de per- 
sonen met wie hij dagelijks omgaat. Deelt men hem de namen mede , 
dan is hij die na eenige oogenblikken weer vergeten. 
Patiënt is zich bewust van zijne herinnerings-stoornis. » Doktor” 
— zegt hij — »mijn memorie is weg”. Bovendien klaagt hij, dat 
hij zich verveelt ; hij kan zich nergens meê bezig houden , omdat hij 
zoo weinig meer weet ; — »ik heb geene gedachten méér, het is 
zoo leeg en vreemd, somtijds denk ik, dat ik dood ben, maar het 
is net als u zegt, doctor, mijn memorie is weg, en hoe ik ook mijn 
best doe om het me te herinneren, ik weet het niet meer”. 
Langzamerhand kwam er in dezen toestand eenige verbetering. Hij 
begon zich de dingen uit zijne jeugd weer te herinneren , hij kon 
vertellen welk ambacht hij geleerd had , hoe hij zijn vrouw had leeren 
kennen , wist wederom waar hij gewoond had. Nu en dan begon hij 
over zijne vrouw te spreken , vroeg of deze hem kwam bezoeken ; 
ook wist hij wederom de namen van zijne kinderen en kon over allerlei 
omstandigheden van zijn vroeger leven inlichtingen geven. 
Patiënt is echter bij lange na nog niet normaal , hij is wat men 
noemt: kort van memorie. Wanneer men hem iets zegt, vergeet hij 
dat zeer spoedig, hij kan de namen van de menschen waarmee hij 
dagelijks omgaat maar niet onthouden; als hij des morgens een brief 
heeft geschreven , weet hij daar ’s middags niets meer van , hij ver- 
geet bijna geregeld den brief te verzenden , enz. 
Deze laatst beschreven toestand zal, vrees ik, wel bestendig blijven. 
Het beschreven geval van herinnerings-stoornis doet ons de voor- 
naamste eigenschappen kennen , welke wij bij alle dergelijke toestanden 
weer vinden. Ik zal die in het kort bespreken. 
In de eerste plaats zij opgemerkt, dat voor een groot deel der 
geestelijke vermogens de herinnering behouden was. Het was behouden 
voor alle eenvoudige waarnemingen. De man herkende de dagelijksche 
dingen zijner omgeving , hij wist wat een tafel , wat een stoel was ; 
alles wat hij direct door zijne zintuigen waarnam en wat hij van zijne 
vroegste jeugd .gekend had, kende hij nog. Hij kende de taal, zijn 
spreken was onberispelijk, hij verstond alles wat er gezegd werd. 
Wanneer men een oppervlakkig gesprek met hem hield, bemerkte 
men zoo bijzonder veel niet. 
Geheel anders wordt het , wanneer men onderzoekt , hoe het ge- 
steld is met de meer saamgestelde geestelijke eigenschappen ; — deze 
