380 
DE STOORNISSEN IN HET HERINN ERINGS-VERMOGEN. 
zijn allen vergeten. De man kan niet meer vertellen welk ambacht 
hij uitgeoefend heeft; hij weet niets meer van zijne vroegere levens- 
omstandigheden. Alles wat eenigzins de belangstelling van een normaal 
persoon wekt, al wat er belangrijks in een menschenleven voorvalt en 
wat daardoor voortdurend het geestelijk eigendom van den betrokken 
persoon blijft, dat wat nooit wordt vergeten, hiervan wist onze lijder niets. 
Dit ging zoover, dat patiënt zijne eigene geestelijke leegheid pijn- 
lijk gevoelde. Hij wist niet hoe hij het had , hij wist zich nergens te 
recht te vinden , want er was zoo weinig waarin hij zoeken kon. 
Een andere belangrijke omstandigheid is deze : dat die dingen , 
welke hij in zijne vroege jeugd geleerd had , het best bewaard waren 
gebleven , terwijl de gebeurtenissen van zijn later leven geheel verdwenen 
waren. De lijder wist nog , dat hij een oom Frederik gehad had , een 
herinnering uit zijne jeugd, maar hij wist niets meer van zijne kin- 
deren ; zijne intensieve klachten over zijne tallooze ziekten , die van 
het laatste jaar dagteekenden , waren geheel vergeten , en daarvan 
weet hij op het oogenblik nog niets. 
In andere gevallen van herinnering-stoornis is dit nog duidelijker. 
Ik heb een man gekend , die , als hij des avonds in de comedie ge- 
weest was , dit den volgenden morgen niet meer wist ; maar deze 
zelfde man kon haarfijn vertellen , hoe hij in zijne jongere jaren tal- 
rijke avonturen in Indië had beleefd , en wist de kleinste bijzonder- 
heden daarvan mede te deelen. Hij leefde geheel in het verledene , 
al zijn denken en doen was van voor 20 jaren; wat hij nu ervaarde , 
ging ‘spoorloos voorbij. Hij kon op een oogenblik lachen over een 
geestig gezegde — omdat hiervoor alleen geestes-eigenschappen noodig 
waren , die hij in zijn jeugd reeds had verkregen — maar tien mi- 
nuten na dien was hij reeds alles weer vergeten en wist niets meer 
van hetgeen door hem verteld was. 
Van dergelijke toestanden komt men geleidelijk tot de herinnerings- 
stoornissen van het normale leven. Deze treden op bij bijna een ieder, 
na den leeftijd van 60 jaren. Een grijsaard — en dit zegt men terecht — 
leeft in het verledene , hij kan nauwkeurig vertellen wat hij in zijn 
jeugd beleefd heeft ; hij wordt enthousiast- bij het vertellen van zijne 
avonturen en wederwaardigheden in zijn mannelijken leeftijd; daarbij 
is hij vergeetachtig voor zijn doen en laten van heden ; hij weet zich de 
namen niet goed meer te herinneren ; aardigheden kan hij niet meer 
navertellen ; als hij een boek leest is hij bij het einde somtijds het begin 
weer vergeten. Eene oudere dame, die ik voor eene voorbijgaande 
