382 
DE STOORNISSEN IN HET HERIN NERINGS-VERMOGEN. 
Een derde en laatste algemeene eigenschap der herinnerings-stoornis , 
die zich aan het boven medegedeelde geval zeer goed laat waarnemen , 
is de onmogelijkheid om nieuwe dingen te leeren. De patiënt , waar- 
van boven sprake was , miste geheel het vermogen om iets , dat hem 
vreemd was, zich eigen te maken. Ik liet hem eenvoudige dingen 
zien , vertelde hem waarvoor het een en ander gebruikt werd , bijv. 
een thermometer of een percussie-hamertje ; hy begreep het goed en 
toonde zich niet onontvankelijk om het in zich op te nemen , maar 
na verloop van vijf minuten was hij alles weer vergeten. Als hij een 
vreemde zag en sprak , herkende hij hem een oogenblik daarna niet 
meer ; een twist in zijne omgeving , waaraan hij met belangstelling 
deelnam , was een oogenblik daarna weer uit zijn herinnering weg- 
gevaagd enz. 
De man was volkomen buiten staat iets nieuws meer in zich op 
te nemen. Zijn geest was als een tooverlantaarn , waarin elk beeld 
voorbij gaat , zonder een spoor na te laten. 
Deze moeielijkheid om iets nieuws te leeren en te bewaren, vindt 
men wederom terug in alle gevallen , waar de geestvermogens be- 
ginnen te verzwakken , hetzij ten gevolge van ziekte , hetzij ten ge- 
volge van het normale evolutie-proces der hersenen op vergevorderden 
leeftijd. In de jeugd en in den volontwikkelden , mannelijken leeftijd 
neemt men het gemakkelijkst iets op , wordt met de minste moeite 
iets nieuws geleerd , op verder gevorderden leeftijd gaat dit zoo goed 
niet meer; men is nog volkomen berekend voor zijn vak, voor zijn 
beroep , voor de dingen waarbij men is groot gebracht. Maar de nieuwe , 
de vreemde dingen worden met meer geleerd en onthouden. Het is 
alsof de gangliën cellen onzer hersenschors, gewend om in een bepaalde 
richting te functioneeren , zich niet meer aan vreemde schommelingen 
kunnen gewennen. Bij mijn patiënt was deze onmogelijkheid om iets 
nieuws te leeren , zeer sterk uitgedrukt , zóó sterk , dat , als hij een 
lang woord wilde lezen , hij bij het einde van het woord het begin 
weder vergeten was ; gewoonlijk kwam hij ten slotte na veel tobben 
nog tot zijn doel. 
Recapituleerende komen we dus tot het besluit, dat een algemeene 
herinnerings-stoornis zich kenmerkt door de volgende eigenschappen : 
1°. de gecompliceerde geesteseigenschappen worden het spoedigst 
vergeten , terwijl de meer eenvoudige qualiteiten blijven bestaan ; 
2°. het eerst verdwijnt datgene , wat het laatst geleerd en door- 
leefd is , terwijl de vroeger opgedane kennis langer blijft bestaan 
