384 
DE STOORNISSEN IN HET HERINNERINGS-VERMOGEN. 
Hetzelfde zien wij bij de intredende beterschap met de eenvoudige 
en meer saamgestelde geestelijke vermogens. Eerst zien wij de een- 
voudige vermogens terugkeeren , daarna de meer saamgestelde , in de- 
zelfde richting als ze bij het kind ontstaan zijn en in omgekeerde 
richting als waarin zij bij het optreden der herinnerings-stoornis waren 
verdwenen. De man herinnert zich nu weer de namen van zijne vrouw 
en kinderen , weet , wanneer hij getrouwd is ; hij kan mij nu uit zijn 
herinnering weer meedeelen , hoe men in Amsterdam van den Dam 
naar het paleis voor Volksvlijt moet loopen. Maar hij weet nog niet 
hoe hij eenige getallen moet optellen , ofschoon hij dit reeds in zijn 
vroege jeugd heeft geleerd. In dit opzicht gelijkt de man op een 
kind, dat alles nog moet leeren ; jammer maar dat hij in één opzicht, 
waar bij het leeren alles op aankomt, te kort schiet, namelijk, dat 
hij de vatbaarheid mist het geleerde te onthouden. Alles passeert zijn 
geest , maar niets laat er eenig spoor na. 
Wij zien dus, dat bij intredende beterschap de herinnerings-stoornis in 
een omgekeerde wijze verdwijnt, als waarin zij ontstaan is ; dat wat het 
eerst verdwijnt, komt het laatst terug. Ik zou hieromtrent u van andere 
waarnemers nog verdere voorbeelden kunnen aanhalen , maar acht 
dit , na het medegedeelde , overbodig en ga liever over tot de be- 
spreking der andere soort van herinnerings-stoornissen , waarbij alleen 
het herinnerings-vermogen voor bepaalde geestesprocessen is verloren 
en de overige geestvermogens ongeschonden zijn blijven bestaan. Dit 
zijn de boven reeds genoemde partiëele herinnerings-stoornissen. 
Ik begin met de mededeeling van een geval , dat door Prof. charcot 
is waargenomen. »De heer X., een koopman, is een zeer beschaafd 
mensch ; hij spreekt verscheidene moderne talen , kent ook Grieksch 
en Latijn , kende nieuw Grieksch voor zoo verre dat voor zijne cor- 
respondentie als koopman noodig was. 
De vader van patiënt was professor in de Oostersche talen ; deze 
bezit ook een uitstekend herinnerings-vermogen. Hetzelfde is ook het 
geval bij een broeder van patiënt , die professor in de rechten was ; eene 
zuster is een schilderes. Zijn zoon heeft evenzoo eene uitstekende 
memorie. 
Nog voor een jaar bezat patiënt een uitstekend herinnerings-ver- 
mogen. Dit was , evenals bij zijn vader en bij zijn zoon , hoofdzakelijk 
eene »mémoire visuelle”, d. w. z. hij herinnerde zich alles in gezichts- 
beelden. Wanneer hij zich eenvoudig iets herinnerde, zag hij het ook; 
herinnering aan een persoon gaf hem een beeld , dat even duidelijk 
