DE STOORNISSEN IN HET HERINNERINGS-VERMOGEN. 
387 
verloren. Dit bewustzijn gaf hem groote onrust. Spoedig bemerkte 
hij echter, dat hij nog redelijk wel in staat was om zijne zaken waar 
te nemen, maar hij gebruikte zijn herin nerings-vermogen geheel anders 
dan vroeger , en nadat hij langzamerhand in zijn nieuwen toestand 
te huis was geraakt , begon hij zich beter rekenschap te geven van 
de afwijking , die hij vertoonde en kon mededeelen. 
Telkens wanneer hij in een stad kwam , waar hij voor zijne zaken 
veel geweest was , scheen het hem toe , alsof hij op een geheel vreemde 
plaats was. Hij bezag dan de monumenten , de gebouwen , de straten , 
alsof hij ze voor de eerste maal zag , alsof ze hem geheel vreemd 
waren. Langzamerhand begon hij er zich iets van te herinneren , zoo- 
dat hij zich ten minste kon helpen. Men vroeg hem om eene be- 
schrijving te geven van de door hem bezochte plaats , van de pleinen 
en straten aldaar. Hij antwoordde: Dat die plaats bestaat, dat die 
pleinen en straten bestaan , weet ik zeer precies , maar het is mij 
geheel onmogelijk mij een voorstelling te maken hoe zij er uit zien. 
Vroeger had hij meermalen de reede van de stad zijner inwoning ge- 
teekend , thans was hem dat onmogelijk. 
Hem werd gevraagd een minaret te teekenen , en hij zette 4 lood- 
rechte evenwijdige lijnen op het papier met een horizontale streep er 
onder ; verder bracht hij het niet, ofschoon hij vroeger zeer goed teekende. 
Het profiel van een man , dat hij zou teekenen , maakte den in- 
druk van de krabbels van een kind en daarbij zeide hij nog, dat hij 
bij de teekening de gezichten van de omstanders geraadpleegd had. 
Eenige schrappen door elkander moesten een boom voorstellen. »Ik 
weet werkelijk niet” — zeide hij — »hoe dat toch alles zoo ge- 
komen is.” 
Evenmin kon hij de gestalte van zijne vrouw of van zijne kinderen 
zich voorstellen en zelfs later , toen hij er meer aan gewoon was 
geraakt , was het hem , alsof hunne trekken hem vreemd waren. Hij 
kende zelfs zijne eigene gestalte niet meer. Het gebeurde hem , dat 
hij iemand vroeg om plaats te maken en toen bleek het, dat hij zich 
zelf in een spiegel zag. 
Ook zijn vermogen om zich kleuren te herinneren was verloren 
gegaan. »Ik weet zeer goed, dat mijne vrouw zwarte haren heeft, 
maar voorstellen kan ik mij dat niet , evenmin als ik mij hare gelaats- 
trekken herinner. Ook het herinnerings-vermogen voor gezichts-in- 
drukken uit zijn jeugd was grootendeels verloren gegaan ; hij kon 
zich niet meer voorstellen hoe zijn ouderlijk huis was ingericht. 
