388 
DE STOORNISSEN IN HET HERINNERINGS-VERMOGEN. 
Het gezichtsvermogen op zich zelf was geheel normaal ; bij het 
onderzoek zijner oogen werd niets gevonden , wat op eene of andere 
ziekte geleek , dat zijne ongewone verschijnselen kon verklaren. 
Behalve dit verlies van herinnerings-vermogen van gezichts-indrukken, 
bestonden er volstrekt geen andere geestes-stoornissen ; alles was nor- 
maal, patiënt zelf een zeer beschaafd mensch. 
Patiënt was zeer onhandig in het nazoeken zijner papieren ; vroeger 
vond hij direct alles, thans moest hij tobben om de meest bekende 
dingen te vinden. Om kleinere optelsommen te maken moest hij de 
getallen met zachte stem van het papier aflezen ; vroeger maakte hij 
groote rekeningen op uit het hoofd. 
Hij is zich geheel bewust, dat hij tegenwoordig alles in geluiden 
zich moet herinneren ; — wat hij vroeger ziende voor zich haalde , 
moet hij thans trachten te hooren; dit kost hem zeer veel inspanning, 
omdat hij nooit een goed geheugen voor geluiden gehad heeft. 
Als hij iets in de courant had gelezen, dat hem belangstelling in- 
boezemde , en hij herinnerde zich dat , dan zag hij in vroegeren tijd 
de regels voor zijn geestesoog en hij kon ze als het ware , met zijn 
groot herinnerings-vermogen voor gezichtsbeelden , aflezen ; thans is 
dat geheel anders en moet hij trachten het gelezene voor zijne ver- 
beelding wederom te hooren en het dan nazeggen. Zelfs het gewone 
lezen gaat hem zoo vlot niet meer af, het is, alsof de letters iets 
vreemds voor hem hebben , als hij ze ziet ; eerst wanneer hij ze zacht 
voor zichzelf leest en hij een lichten geluids-indruk heeft, worden ze 
hem weder bekend. 
Patiënt , met een uitstekend verstand begaafd , is na de eerste ver- 
warring zich zeer goed van zijn toestand bewust en hij analyseert al 
zijne symptomen met groote juistheid. 
In den laatsten tijd begint hij te bemerken , dat zijn herinnerings- 
vermogen over geluiden sterker wordt, hij kan zich uit voordrachten 
beter sommige passages herinneren dan vroeger; het is hem hierbij 
of hij het inwendig hoort, en het dan maar behoeft na te zeggen. 
Interessant is de verandering die de patiënt in zijne droomen be- 
merkt. Vroeger speelden gezichts- voorstellingen daarin een hoofdrol; 
hij zag b. v. allerlei tafereelen voor zich afspelen, hij zag de menschen 
zijner omgeving of gebeurtenissen , die hij vroeger beleefd had , in de 
onlogische combinatie van een droom voor zijne oogen passeeren. Thans 
is dat anders geworden ; hij ziet in zijne droomen niets meer , maar 
