DE STOORNISSEN IN HET HERINNERINGS-VERMOGEN. 
389 
hoort alleen de menschen spreken ; daarbij in het Spaansch , de taal , 
die hij als kind geleerd heeft. 
Ten slotte zal ik nog een gedeelte van een brief aanhalen , dien 
de lijder aan professor charcot schreef. 
»Zooals ik u reeds vroeger mededeelde, had ik een groot vermogen 
om mij en mijnen geest de personen , met wie ik mij bezig wilde 
houden , de kleuren , alle natuurtafereelen , kort en goed alles wat 
het oog ziet , als beeld voor te stellen. 
»Het zij mij veroorloofd, dat ik u kortelijk mededeel, op welke 
wijze ik mij bij mijne studiën van dit vermogen bediende. Eerst las 
ik dat , wat ik leeren wilde , goed door , en als ik dan de oogen 
sloot, zag ik tot in de kleinste bijzonderheden de letters voor mij. 
Op dezelfde wijze was het met de gelaatstrekken van personen , met 
landschappen en steden, die ik op mijne talrijke reizen bezocht heb. 
»Dat zien in den geest is plotseling totaal verdwenen. Zelfs nu nog 
kan ik met den besten wil mij de gelaatstrekken van mijne kinderen 
of van mijne vrouw, of van welk ding ook, dat mij dagelijks onder 
de oogen komt, in den geest niet voor de oogen stellen. Gij zult u 
gemakkelijk kunnen voorstellen , dat mijn geheele voorstellingsvermogen, 
door dit verloren gaan van het inwendig zien , een totale verandering 
heeft ondergaan. 
» Terwijl ik mij dat, wat zichtbaar is, niet meer in gedachte kan 
voorstellen , terwijl ik in het volle vermogen van mijn abstract denk- 
vermogen ben , ben ik dagelijks verstomd over de dingen , die ik 
zie, en die ik toch sedert langen tijd moet kennen. 
»In deze omstandigheden nu, dat mijn indrukken en voorstellingen 
iets vreemds en onbekends hebben , zoek ik de oorzaak voor de geheele 
verandering van mijn persoon en mijn bestaan. Vroeger was ik ont- 
vankelijk voor indrukken en enthousiast , ik bezat een rijke phan- 
tasie ; tegenwoordig ben ik stil en koud en mijne phantasie is geen 
voermiddel meer voor mijne gedachten. 
»Ook mijn droomen zijn veranderd; vroeger droomde ik inbeelden, 
tegenwoordig in geluiden. 
»Ik ben veel meer ontvankelijk geworden voor ergernis en verdriet. 
Ik heb u medegedeeld , dat ik korten tijd geleden mijn moeder ver- 
loren heb, aan wie ik zeer gehecht was. Ik ben daarover veel minder 
bedroefd geweest, dan wanneer ik nog het vermogen had gehad mij 
in mijn geest hare gelaatstrekken , de phasen der ziekte , welke zij 
doorworsteld heeft, voor te stellen, en vooral als ik mij in beeld het 
