HERFSTDRADEN. 
405 
van luchtblaas zijn voorzien, evenals de visschen van een zwemblaas, 
die hun toestaat zich in de lucht naar willekeur opwaarts te verplaatsen. 
Naar zijn oordeel zouden , door dit orgaan daartoe in staat gesteld , 
in de lente deze spinnen naar hoögere streken trekken , om daar 
hunne webben uit te spreiden als zoovele netten , waarin zij de ge- 
vleugelde insekten dier streken vangen. Met die webben zouden zij 
den ganschen zomer door , als het ware in de lucht blijven zweven , 
terwijl in de herfst de eerstgenoemden in den vorm van onze herfst- 
draden zouden naar beneden vallen. Maar hoe is het mogelijk te 
onderstellen , dat deze door niets gesteunde en aan niets gehechte 
draden , niet door den eersten storm den besten zullen worden weg- 
gevaagd , dat zij niet door regen- en hagelbuien , zullen worden ver- 
woest , eer er van herfst sprake is ? Daarenboven bestaat iedere herfst- 
draad uit een te groot aantal afzonderlijke spinnedraden , dan dat 
ééne spin die kon hebben voortgebracht. 
Rogeron komt, op grond van eigen waarneming, tegen al deze 
onderstellingen op. Wel is het waar dat men juist op die schoone 
dagen , waarop men vele herfstdraden ziet , ook dikwijls spinnen op- 
merkt , die in de lucht aan lange draden hangen. Meermalen heeft 
hij er zich mede vermaakt te zien , hoe die spinnen , als zij gevangen 
waren , eerst een oogenblik als aarzelende , op zijn vingers bleven 
zitten , maar daarna hunne stijgende beweging weder voortzetten , 
daarbij gebruikmakende , hetzij van draden , die zoo nabij hen kwamen 
dat zij er zich aan hechten konden , hetzij van een draad , dien zij zelf 
uitstieten. Waar nu dit laatste veelvuldig plaats heeft, moeten al 
deze draden , die al zeer lang moeten zijn indien zij door hunne 
stijgkracht het lichaam van een spin willen dragen, onder den invloed 
van zachte windstooten met elkander vereenigd raken en zoo de herfst- 
draden vormen. 
Om de waarde van deze onderstelling te beproeven, heeft de heer 
rogeron in vereeniging met een zijner vrienden , den heer godard- 
faultrier , nagegaan of in een gesloten kamer , waar volstrekt geen 
luchtstroomingen heerschen , spinnedraden zich vertikaal in de lucht 
konden staande houden. Hij zag toen, dat als men deze draden bij 
het ondereinde vasthoudt en dan loslaat, zij met een snelheid van 
omstreeks 10 centimeters in de sekonde opstijgen, welk opstijgen dan 
alleen uit het geringe soortelijk géwicht dier draden te verklaren is. 
Maar hij heeft ook zelfs spinnen zulke vertikaal gerichte draden zien 
uitstooten en hen daarmede, als andere luchtschippers, zien opstijgen. 
