WETENSCHAPPELIJK BIJ BLAD. 
5 
de aaltjes bij voorkeur de reeds ziek geworden planten aantasten, en dus secun- 
dair zijn. (W. krüger. Mededeelingen van het proefstation voor suikerriet in 
West-Java. Deel I, 1890). d. v. 
Levenswijze van Saccharomyces apiculatus in de natuur. Hansen heeft 
in verschillende jaren de natuurlijke woonplaats van deze gistsoort nagespoord , 
en vond haar gedurende de maanden Juli, Augustus en September algemeen op 
sappige vruchten, in het bijzonder daar, waar door kneuzingen sap naar buiten 
was getreden. Van deze plaatsen uit wordt zij door wind en insecten in alle 
richtingen verspreid en komt overal in de lucht en op bladen en takken in de 
buurt van vruchtboomen voor. In het najaar echter vallen de cellen op den grond 
en overwinteren in de aarde; in de overige negen maanden van het jaar is zij 
op den grond te vinden ; zelfs in Mei en Juni nog slechts sporadisch op bloemen 
en bladen. Opzettelijke proeven leerden, dat reinculturen, gebracht in gesterili- 
seerde tuinaarde, welke zich in een Chamberland-bougie bevond en aldus af- 
gesloten in den grond begraven was , nog na drie jaren levend gebleven waren ; het 
kiemvermogen was evenwel zwakker geworden. Hiermede is dus bewezen, dat 
deze gist in den bodem overwinteren kan. Waaarschijnlijk is de kringloop van 
andere gistsoorten een dergelijke. ( Ann . Sc. nat. [7] 11, 3). H. P. w. 
DIERKUNDE. 
Onderscheid tusschen planten en dieren. — Men heeft zich vroeger dikwijls 
te vergeefs moeite gegeven om zulk een onderscheid te vinden. Het eene kenmerk 
na het andere werd voor den dag gehaald , van ’t welk men meende dat het ’t zij 
alleen aan de dieren, ’t zij alleen aan de planten toekwam, en dus mogelijk zou 
maken om eene grens te trekken tusschen de allerlaagste dieren en planten. 
Maar de vreugde over de ontdekking van een nieuw kenmerk duurde altijd slechts 
zoo lang tot men bevond, dat het niet uitsluitend aan een van beide rijken toe- 
kwam en gevolgelijk onbruikbaar was. Een zeer gewichtige rol bij deze vraag 
heeft de meening gespeeld dat de cellulose niet in het dierenrijk voorkwam. 
Daar ontdekte echter in 1845 c. schmidt, dat de mantel der zeescheden of 
zakpijpen (ascidien) uit cellulose bestaat, — en daarmede had dit kenmerk zijne 
waarde voor de bepaling van de plantaardige natuur van een levend wezen 
geheel verloren. Intusschen kon men niettegenstaande alle moeite toch slechts 
bij zeer weinig dieren, — b. v. in de 'omhulsels van ingekapselde infusoria — 
cellulose ontdekken. Vóór korten tijd echter is het ambronn, bij gelegenheid van 
een oponthoud in het zoologisch station te Napels, gelukt aan te toonen, dat 
de cellulose of een daaraan nauw verwante stof zeer veel onder de gelede dieren 
verbreid is. Zij bevindt zich in het pantser en de pezen van talrijke groote en 
kleine crustaceeen (o. a. de zeekreeft) , verder bij vele spinnen en insekten , bepaal- 
