W ETENSCHAPPELTJ K lil.) blad. 
13 
De samenstelling van liet baryurn-, het zink- en het rnagnesiumzout en tl te 
van den aethylester geven steun aan de stelling, dat dit nieuwe zuur, door 
gérard daturinezuur genoemd , de plaats tusschen palmitinezuur en stearine- 
zuur aanvult ( Compt . rend. CXI, 305). d. v. c. 
PLAN T K U N D E. 
De wortelknollen der Leguminosen bevatten bacteriën, welke uit den grond 
in de wortels binnendringen, en aan deze het eigenaardige vermogen geven, 
stikstof uit de lucht te assimileeren. Zonder bacteriën ontstaan deze knolletjes niet. 
Doch evenmin ontstaan zij bij overvloed van stikstof houdend voedsel. Laurent 
kweekte erwten in waterculturen ; zonder besmetting, of in een mengsel, dat 
eene stikstofverbinding bevatte , ontstonden er geen knolletjes ; ih stikstofarme 
oplossingen na inenting altijd. De inenting geschiedt door de punt van een 
haarfijn uitgetrokken glazen staafje te prikken in een jeugdig knolletje van een 
of andere vlinderbloemige plant, en daarna met diezelfde punt de erwtenwortels 
te prikken. (Buil. Acad. Roy. Belgique 3e Série T. XIX N°. 6). i>. v. 
Gelatine-culturen van groene wieren. — Onze landgenoot beyerinck bericht, 
dat het hem gelukt is groene , eencellige wieren op dezelfde wijze in of op gelatine 
te kweeken als bacteriën. Hij neemt slootwater, waarin zulke organismen leven, 
vermengt het met 10 pet. gelatine, kookt het, om alle kiemen te dooden, en 
voegt er daarna één droppel van het water met de wieren aan toe. Nadat deze 
goed door de massa verdeeld is, wordt deze in een glazen doos op de gewone 
wijze uitgegoten. 
Slootwater is zoo arm aan stikstof- en phosphorverbindingen , dat in dit mengsel 
de meeste bacteriën zich niet ontwikkelen kunnen. Daarentegen groeien de wieren 
goed ; weldra ziet men de gelatine duidelijk groen worden. Kiest men nu met de 
loupe koloniën uit en brengt deze in nieuwe gelatine, zoo kan men ze geheel 
van bacteriën en ook van de overige wiersoorten isoleeren. (Bot. Zeitung 1890, 
blz. 725). d. y. 
Levenswijze van wijngist in de natuur. — Müller-thtjrgau heeft voor de 
gewone wijngist (Sacchai'omyces ellipsoideus) een dergelijk onderzoek verricht 
als hansen voor 5. apiculatus. (Zie het vorige bijblad). De gewone groeiplaats 
dezer gist is de bodem , en zelfs in wijnbergen gelukt het slechts zelden hare 
cellen in de lucht aan te treffen. De meeste gistcellen worden eenige cM. onder 
de oppervlakte aangetrolfen ; op 40 cM. diepte werd geen gist meer gevonden. 
Zoodra de druiven rijp zijn , vindt men de gist buiten op de vruchten ; zoolang 
zij nog onrijp zijn echter bijna niet. Dit opmerkelijke feit , reeds bekend aan 
pasteur en hansen, werd door müller in bijzonderheden bevestigd; — het 
