W B T E X S 0 II A P P E L IJ K B IJ B L A 1). 
STERREKUNDE. 
Uitstraling van warmte door de maan. — Door c. c. hutchins zijn metingen 
gedaan omtrent de hoeveelheid warmte, die de maan naar ons terugkaatst en 
wel door middel van een nieuwen thermograaph. Deze bestaat uit een enkel ele- 
ment van nikkel en ijzer, dat geplaatst is in het brandpunt van een hollen 
spiegel: het wordt op dezelfde wijze opgesteld als in een teleskoop van herschell 
het oculaire gedeelte. De schrijver heeft bevonden dat de convergeerende spiegel 
dezelfde uitwerking heeft als de vermeerdering der koppels, terwijl een enkel 
koppel spoediger m een toestand van thermisch evenwicht komt. Hij vergeleek 
zijn thermograaph met een thermo-batterij van achtenveertig koppels en zag, 
dat de eerste twaalf maal zoo gevoelig was als de laatste. Vergelijkende proeven , 
betreffende de uitstraling van verschillende steensoorten , meest van vulkanischen 
oorsprong, gingen zijne metingen vooraf. Neemt men de hoeveelheid warmte, 
die eene met roetzwart belegde oppervlakte bij een temperatuur van 100° C. 
uitstraalt, als eenheid aan, dan wordt de uitstraling van puimsteen, bij diezelfde 
temperatuur, voorgesteld door 0.71 en deze is de kleinste waarde die de schrijver 
voor eenige steensoort gevonden heeft. 
De resultaten der metingen wijzen er op dat de uitstraling van de maan zich 
tot die van de zon verhoudt als 1 : 184,560. De schrijver deed ook eenige proeven 
tijdens de maaneklips van 28 Januari 1888, voornamelijk om te zien in hoeverre 
onze dampkring de maanstralen doorlaat. Toen de maan in de bijschaduw was, 
teekende de galvanometer-schaal 251.4, negentien minuten voor totale verduis- 
tering 11.2, acht minuten daarvoor 7 3 , terwijl het gemiddelde van de aflezingen 
gedurende de gansche verduistering 2.09 was. 
De waarnemer leidt hieruit af, dat een belangrijk deel van de stralen, die de 
bodem en de rotsen op de maan terugkaatsen, door onzen dampkring onder- 
schept wordt. Het is toch moeielijk aan te nemen dat eene oppervlakte als die 
van de maan, die door de zon eenige achtereenvolgende dagen voortdurend is 
beschenen , Ziou ophouden uit te stralen zoodra het zonnelicht haar niet meer 
bereikt. Ook komt men, door de maanstralen te vergelijken bij zonnestralen die 
3 
