WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
Archir. XLVI en XLVII) waaruit de onhoudbaarheid der gewone beschouwing 
zou moeten blijken. Zij beweren , dat ook bij niet overmatige spierarbeid de eiwit- 
omzetting belangrijk (9 — 25 pet.) toeneemt. Doch mtjnk heeft op die proeven 
een kritiek geleverd ( Verhandl . d. physiol. Gesellsch. 1890, 12) en aangetoond 
dat op die conclusies nog al het een en ander valt af te dingen. De voorname 
fout van ARGUTINSKY was , dat zijne voeding onvoldoende was. Zijn lichaams- 
gewicht ging gedurende de proeven 3 kilo achteruit. Hij voelde zich na den 
spierarbeid (bergwandelingen in het Zevengebergte) „erschlafft’’ en had geen 
eetlust, een bewijs dat het werk voor zijn lichaamsomstandigheden te zwaar 
was. Reeds op de rustdagen bevatten zijne uitscheidingen meer stikstof dan zijn 
voedsel, hij verloor dus reeds in rust stikstof uit zijn lichaam (0,2 — 1,2 gram 
daags). Hij gebruikte weinig of geen vet, daar zijn maag dit niet verdragen 
kon , iets wat ook niet op geheel normale omstandigheden wijst. Drukt men het 
arbeidsvermogen van het voedsel uit in caloriën, dan moet een volwassen ar- 
beidend mensch per kilogram lichaamsgewicht dagelijks 30 — 35 caloriën in zijn 
voedsel opnemen. Argutinsky’s voeding kon in zijn verschillende proefreeksen 
niet meer leveren dan 18 — 23 caloriën per kilo lichaamsgewicht. 
Wanneer nu met deze onvoldoende voeding sterke spierarbeid wordt verricht, 
dan zal het volgende plaats hebben. De spier verbruikt koolhydraten en vetten en 
de hoeveelheid van deze in het lichaam wordt nog geringer, dan zij bij de on- 
voldoende voeding reeds is. Nu werken koolhydraten en vetten „eiwitsparend”, 
zij verminderen de omzetting van eiwit. Hoe meer dus die stoffen afnemen, des 
te meer moet, caeteris paribus, de eiwitomzetting toenemen. Zoodoende laat zich 
begrijpen hoe in argutinsky’s proeven de spierarbeid een verhoogd eiwitverbruik 
ten gevolge had , zonder dat men hieruit nog mag concludeeren dat de spierarbeid 
ten koste van eiwit ontstaat. 
Dergelijke bedenkingen laten zich ook tegen krummachers proeven in het 
midden brengen. 
Een interessante bevestiging van munk’s kritiek en verdediging van de oude 
beschouwing is geleverd door hirschfeld (Virchows t Archiv. CXXI, 501). Hij 
deed zijne proeven geheel op dezelfde wijze als argutinsky, alleen met dit 
onderscheid dat zijne voeding rijkelijk was. Soms was zij rijk aan eiwit (100 — 
130 gram daags), soms arm aan eiwit (36 — 40 gram). Doch altijd werd er voor 
gezorgd , dat de totale hoeveelheid (eiwit , koolhydraat en vet) voldoende was. 
Onder die omstandigheden bewerkte krachtige spierarbeid niet de minste ver- 
andering in het eiwitverbruik. D. H. 
