WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 45 
springende boenen van Mexico. Legt men ze ergens neer, dan beginnen zij ter- 
stond te springen ; elke sprong brengt ze 2 — 3 cM. van hunne plaats en in 
korten tijd kunnen zij zoodoende vrij aanzienlijke afstanden afleggen. Laat men 
ze met rust, b. v. in een doosje, zoo houdt het springen allengs op; stoort men 
ze, zoo beginnen zij weder. Zij behouden dit vermogen vele maanden lang. 
Opent men zulk een boontje, dan ontdekt men de oorzaak van dit vreemd- 
soortig vermogen: het zaad is opgegeten en in de plaats daarvan ligt de larve 
van een motje: Carpocapsa saltitans. Zoo algemeen komen deze larven in de 
vruchten der plant voor, dat men tot nu toe geen enkel gaaf zaad heeft kunnen 
machtig worden; het geslacht, waartoe de soort behoort, kan dan ook niet met 
zekerheid worden aangegeven, daar de zaden de belangrijkste kenmerken voor de 
geslachten uit deze groep leveren. Voorloopig rekent men de plant tot Sebastiania , 
en noemt haar S. pavoniana. 
Ook in Europa komen springende vruchten voor, ofschoon ze ook hier weinig 
bekend zijn. Het is een soort van Tamarix of Myricaria , die in Zuid-Europa 
leeft en een heestertje met heide-achtig loof en rosé bloemtrosjes is. De vruchten 
zien er uit als die der wilgen. In deze vruchten leeft somtijds de larve van een 
snuitkever, Nanodes tamarisci. Deze kan de vruchten, evenals de Carpocapsa , 
eenige centimeters ver doen wegspringen. 
Er zijn ook springende gallen, namelijk eene soort van de kleine, meest lens- 
vormige galletjes, die men op de achterijde van eikenbladeren aantreft. In Zuid- 
Europa komt zulk een soort van Neuroterus op Quercus Cerris voor en in Noord- 
Amerika schijnen verscheidene soorten van springende gallen op verschillende 
soorten van eiken te leven. 
De springende gal van Quercus Cerris , de Neuroterus saltitans , zit langs den 
middennerf op de onderzijde der bladeren, is min of meer spoelvormig en 
slechts 2 mM. lang. Soms ziet men de gallen, als zij rijp en van de bladeren 
afgevallen zijn, voortrollen, soms springen zij eenige centimeters ver. Zij springen 
ook van de bladeren af. Heeft men er een honderdtal in een doosje, zoo hoort 
men een gedruisch als het gekletter van regen. 
Om te springen kromt zich de larve, drukt kop en achterlijf tegen elkander 
en strekt zich dan plotseling recht uit ( Abh . d. Naturwiss. Vereins zu Bremen , 
XII blz. 47). d. v. 
De bouw der chlorophyl-korrels. — R. chodat leidt uit zijne onderzoekingen 
omtrent deze lichamen de volgende beschrijving af. Alle chlorophyl-korrels ver- 
toonen in hoofdzaak denzelfden inwendigen bouw en bestaan uit eene protoplas- 
matische grondmassa, waarin talrijke kleine holten gelegen zijn. Deze holten 
zijn zelven weder door armpjes en platen, die van de grondmassa uitgaan, meer 
of min volkomen verdeeld. Een eigen wand hebben de chlorophyl-korrels niet; 
wel is de buitenste laag kleurloos, maar dit geldt evenzoo van het inwendige 
