W ET EN SC 1 1 A P P E IJ.) K BIJ BLAD. 
47 
PHYSIOLOGIE. 
De stolling van het bloed. — Voor eenigen tijd is door ha mm aksten aange- 
toond, dat bij de stolling van melk, bij de kaasvorming, kalkzouten een rol 
spelen. Iets dergelijks hebben nu arthus en pagés ook voor de stolling van het 
bloed gevonden. Wanneer bloed vermengd wordt met 1 per mille oxaalzuur alkali 
(waardoor de 'oplosbare kalkzouten gepraecipiteerd worden) stolt het niet. Even- 
eens door vermenging met zeep. De verhindering der stolling door magnesium- 
sulfaat of een dergelijk zout is een geheel ander verschijnsel. Niet alleen dat van 
het magnesiumsulfaat veel meer noodig is (8 pet. in plaats van 0,1 pet.), maar 
bij dit zout wordt de verhindering der stolling door verdunning opgeheven , ter- 
wijl het oxalaathoudend bloed met water verdund kan worden zooveel men wil, 
zónder te stollen. Voegt men echter bij het niet stollende oxalaathoudend bloed 
een oplosbaar kalkzout (0,1 pet.), dan ontstaat erbinnen weinige minuten een 
volkomen normale bloedkoek. Strontiumzouten werken evenzoo, baryum- en mag- 
nesiumzouten daarentegen niet. 
Volgens hammarsten zijn voor de stolling noodig fibrinogeen en fibrineferment. 
Hierbij komt nu nog als derde vereischte een kalkzout. Onder den invloed van 
het ferment wordt het fibrinogeen tot een onoplosbare kalkverbinding , tot fibrine. 
Evenzoo is kaas de onoplosbare kalkverbinding van de eiwitstof, die door de 
splitsing van de caseine onder den invloed van het lebferment ontstaat. ( Arch . 
de physiol. 1890, 739.) d. h. 
Schadelijkheid van uitgeademde lucht. — Reeds een jaar of drie geleden 
kwamen brown sequard en d’arsonval voor den dag met de bewering , dat zij 
in menschelijke uitademingslucht giftige stoffen hadden aangetoond. Ofschoon al 
spoedig van verschillende zijden op grond van nauwkeurige onderzoekingen het 
ongegronde van die meening werd in het licht gesteld , vond zij toch ingang in dag- 
bladen, revues en populaire litteratuur, en schijnt zij, evenals alle dwalingen, daaruit 
moeielijk te verdwijnen , zoodat men nog van tijd tot tijd die stelling als een 
wetenschappelijk bewezen feit vindt voorgesteld. Daarom is het misschien niet 
ondienstig te wijzen op de resultaten van de reeds in 1889 gedane proeven van 
lehmann te Würzburg. (Sitzungsber. d. Würzb. phys. med. Gesellsch. 122.) Hij 
condenseerde het water uit menschelijke uitademingslucht, door die te laten gaan 
door afgekoelde buizen, en verkreeg zoodoende een heldere neutrale vloeistof, die 
een spoor ammoniak bevatte (hoogstens 10 mgr. per L.) en bij behandeling met 
chamaeleon 3,6 — 4 mgr. zuurstof per L. tot oxydatie verbruikte. Tegen veront- 
reiniging met speeksel waren de noodige voorzorgen genomen. Dit condensatie- 
water of het destillaat er van werd in groote hoeveelheden bij dieren onder de 
huid of in de buikholte gebracht, zonder eenig schadelijk uitwerksel. 
