G6 
WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
Uit 83 waarnemingen, door hem te Hirschberg gedaan, vond hij dat dit punt 
21°.47 ligt boven den horizon, met een waarschijnlijke fout + 0°.0S. Hiermede 
komt overeen de verhouding 1 : 3.66 tusschen de vertikale en de horizontale as 
des hemels. Er is een jaarlijksehe periode in deze afplatting, die daarenboven 
schijnt af te hangen van de meerdere of mindere bewolktheid. Het punt lag het 
hoogst in den herfst (21°. 98), het laagst in de lente (20°. 42) en het gewelf 
schijnt des te platter naarmate de hemel meer bewolkt is. De afplatting schijnt 
het geringst bij een mistigen horizon en kleiner bij nacht dan bij dag. 
De schatting van de ligging van het punt schijnt echter zeer subjectief, daar 
reitman zelf zegt dat verschillende personen , wien hij vroeg die te schatten , 
allen een grooteren hoek aangaven dan hij zelf. (Nature Mai 21.) v. n. v. 
Omtrent de verschijnselen aan de oppervlakte der zon door hem waarge- 
nomen, zond prof. tacchini aan de Parijsche Akademie, in hare zitting van 11 
Mei , zijn gewoon driemaandelijksch verslag. 
Daaruit blijkt, dat zoowel het aantal vlekken en fakkels als dat der protube- 
ransen in de eerste drie maanden van dit jaar aanzienlijk grooter is geweest, 
dan in de laatste drie maanden van 1890. Vooral in Februari vertoonden zich die 
verschijnselen niet alleen in zoo grooten getale, maar waren de fakkels en vlekken 
tevens zooveel meer uitgebreid dan in Januari en Maart, dat zij wijzen op een 
in die maand voorgevallen maximum der zonne-werkzaamheid. v. d. v. 
De constante der jaarlijksehe aberratie, omtrent wier bepaling door de H. H. 
loewy en PUISEUX wij onlangs in dit Bijblad eene mededeeling plaatsten, wordt 
door die sterrekundigen bepaald op 20".447, met een waarschijnlijke fout van 
+ 0". 024. Zoo blijkt uit een uitvoerig verslag van hunnen arbeid , opgenomen 
in de Comptes rendus van 19 Mei. v. n. v. 
NATUURKUNDE. 
De kritische temperatuur van waterdamp. — Omtrent hunne bemoeiingen, ter 
bepaling van de verhouding tusschen temperatuur en drukking bij verzadigden water- 
damp op hooge temperaturen, gaven de hh. cailletet en colardeau reeds 
vroeger een voorloopig verslag, dat wij ook hier in eenige regels vermeldden. 
Tot het doen van numerieke opgaven omtrent de uitkomsten, waartoe zij geraak- 
ten, waren zij toen echter noch niet in staat, aangezien de manometer met ge- 
condenseerd waterstofgas , waardoor de spanningen werden aangegeven , toen noch 
niet behoorlijk gegradueerd was. Thans, nu dit geschied is en wel door verge- 
lijking met de aanwijzingen van den grooten manometer aan den Eifeltoren , deelen 
zij mede, dat de kritische temperatuur van waterdamp ligt op 865° C. ; de 
spanning bedraagt dan 205,5 atmosferen. Welke drukking men bij een hoogere 
