G8 
WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
Ongeveer aan het slot wordt het volgende gezegd : „Er zijn dus drie hoofd- 
vormen van zilver. 1°. Het allotropisch zilver, een proteus wat zijne eigen- 
schappen betreft, oplosbaar of onoplosbaar in water, geel, rood, blauw, groen 
of nog anders gekleurd , altijd met de eigenschap bedeeld , om tot een metaal- 
achtigen spiegel te kunnen opdrogen, wanneer het in den vorm van eene weeke 
brij over eene gladde oppervlakte uitgestreken wordt; dit zilver is scheikundig 
actief. 2°. De tusschensoort , geel of groen van kleur, altijd in het bezit van een 
metaalglans. niet geschikt om uitgestreken te worden en scheikundig bijna even 
indüFerent als wit zilver. 3°. Gewoon zilver. D. v. c. 
Piniet geen vijfatomige alkohol maar eene aromatische verbinding. — 
Piniet, in 1856 door berthelot afgezonderd uit zekere uitscheidingsprodukten 
van Pinas lainbertina , werd gewoonlijk voor een vijfatomige alkohol gehouden. 
Maquenne heeft dit herzien en eene andere orde van zaken ingesteld. 
Bij verhitting met zuiver salpeterzuur in een waterbad verkreeg hij , uit piniet , 
inosiet; evenals dit laatste is het dus eene aromatische verbinding. Terwijl men 
in inosiet de benzolkern moet aannemen verbonden met zes atomen koolstof en 
zes groepen hydroxyl, zou piriiet, op grond van de uitkomsten der elementair- 
analyse daarvan , een methyl- of aethylaether moeten zijn. 
Bij behandeling met joodwaterstof gaf piniet methyljodide en een r echt sdr aaiend 
inosiet; het is dus de methylaether. Het moleculair gewicht van dit rechtsdraaiend 
isoniet werd met behulp van raoult’s methode bepaald ; twee proeven gaven 
de getallen 176 en 178, terwijl die van C 6 H 12 0 6 180 is. Het teeken voor eene 
molekule pmiet is dus C 7 H 14 0 6 . 
Eindelijk bleek aan maquenne, dat piniet, senniet (eene zoogenaamde suiker 
uit de Senne) en mateziet (eene zoogenaamde suiker uit eene caoutchouc-plant) 
volkomen dezelfde stoffen zijn ( Ann . Chim. Phys. [6] XXII, 264.) D. v. c. 
De laatste primaire amylalkohol. — Van de primaire amylalkoholen , waar- 
van de theorie het bestaan mogelijk verklaart, was nog niet bekend trime- 
thylaethylalkohol. L. tissier zegt, dat hij in de bereiding van dezen alkohol 
is geslaagd door het chloride van trimethylazijnzuur te reduceeren met natrium- 
amalgama. Bij gefractioneerde destillatie ging bij 105° a 120° een damp over, 
die zich verdichtte tot eene vaste stof, die optisch inactief was. Smeltpunt: 
48° a 50°; kookpunt: 112° a 113°. Bij oxydatie met chroomzuur gaf de alkohol 
trimethylazijnzuur. 
Bij de gefractioneerde destillatie werd ook een reduceerend aldehyd verkregen, 
dat bij reductie door natriumamalgama weder trimethylaethylalkohol gaf. Ook de 
aetl^r en het acetaat werden gemaakt; of tissier van de verschillende stoffen 
de samenstelling door elementair-analyse vaststelde , blijkt uit het medegedeelde niet. 
Eindelijk vermeldt tissier nog, dat de alkohol, dien de ontleding van tri- 
