88 
WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
resultaten toegezonden van het door hem gedurende het tweede vierendeel dezes 
jaars ingesteld onderzoek omtrent de veranderingen op de oppervlakte der zon 
voorgevallen. 
In deze drie maanden vallen, wat de vlekken en de fakkels betreft, 73 obser- 
vatiedagen. De waarnemingen toonen aan, dat beide verschijnselen snel zijn toe- 
genomen, wat overeenkomt met de daaromtrent vastgestelde wet; een dag zonder 
vlekken is er in dit tijdperk niet geweest. 
Wat de protuberansen aangaat was de uitspraak van dit seizoen minder gunstig 
voor de wet; zij werden op 58 dagen waargenomen en niet alleen dat men geen 
voortgaande stijging heeft opgemerkt, zooals bij de vlekken het geval was, de 
gemiddelden bleven zelfs voor deze drie maanden beneden die van het vorig 
trimester. 
Tacchini maakt verder nog de opmerking, dat met het secondaire maximum 
der vlekken in Mei een minimum van protuberansen overeenkomt; waaruit men 
schijnt te moeten afleiden , dat het verband tusschen beide soorten van verschijnselen 
niet zoo innig is als men eertijds meende. ( Acad . de Paris. Séance du 31Aout.) 
v. d. y. 
Den 17 en Juni 1.1. had, in den morgen, de heer trouvelot, toen hij het 
beeld van de zon projecteerde op een scherm, daarin een lichtverschijnsel waar- 
genomen, merkwaardig genoeg om daarvan mededeeling te doen aan de Parijsche 
Akademie. 
In de zitting nu van den 24en Augustus kwam bij haar van den heer Jules 
fényi een schrijven ter tafel, dat handelt over eene bijzonder merkwaardige 
ontwikkeling van protuberansen, door hem den 17 en Juni, om 5 u. 30 min. 
(Parijsche tijd) te Kalocsa waargenomen, eene ontwikkeling, die ongetwijfeld tot 
het door trouvelot waargenomen verschijnsel heeft aanleiding gegeven. 
Een kolom, die 18" hoog was en een verblindenden glans bezat, vertoonde zich 
op een afstand van 278° tot 281° van de hemelpool en was, met eene op een 
afstand van 282° 42' van deze gelegene vlam, de zetel van een buitengewoon 
hevige uitbarsting. Om 4 uur 36 min. des namiddags bereikten de losgemaakte 
deelen van die groep een hoogte van 109". Zijn waarnemingen voortzettende zag 
de heer fényi hoe een zuil, die van den top tot den voet 111" mat en los was 
van de oppervlakte der zon, zich in vertikale richting bewoog, met de verbazende 
snelheid van minstens 485 kilometers, tot op een hoogte van 256'9". 
Daar deze snelheid verre de potentiaal der zon overtreft, trekt de heer fényi 
uit zijne waarneming het besluit, dat de zon tegenwoordig wel massa’s kan uit- 
stooten, die tot haar nooit terugkeeren. Tevens wijst hij er op dat deze ver- 
schijnselen niet kunnen verklaard worden uit de theorie, dat de protuberansen 
worden voortgebracht door een uitstrooming van gas uit het inwendige van den 
bol. Zij brengen er den waarnemer toe aan te nemen , dat er bij de uitstooting der 
