90 
WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
waarvoor zij door gladstone berekend was. Dit leidt tot het ' vermoeden , dat 
nikkel in deze verbinding eene veel hoogere valentie bezit dan twee. Wellicht 
heeft nikkel in nikkelcarbonyl het maximum van valentie bereikt, hetwelk 
mendelejeff er aan voorspelde, toen hij het in de achtste groep van zijn stelsel 
plaatste; wellicht moet men daarom nikkelcarbonyl als eene verbinding beschouwen 
van een achtwaardig atoom nikkel en vier tweewaardige groepen carbonyl. 
Terwijl naar het oorspronkelijk opstel verwezen wordt, wat betreft de aan- 
leiding tot de ontdekking, de overige natuurkundige eigenschappen en de pogingen 
om ook van andere metalen overeenkomstige verbindingen te verkrijgen (zie 
Wclensch. Bijblad van dezen jaargang, bl. 74), wordt uitvoeriger melding gemaakt, 
van de toepassingen, waartoe het nikkelcarbonyl volgens mond aanleiding zal 
kunnen geven. 
Is het mogelijk om met behulp van koolmonoxyde uit nikkelertsen het nikkel 
van de overige bestanddeelen te scheiden? Gelukt dit; dan zou men door ver- 
warming van het nikkelcarbonyl tot ongeveer 200° het metallisch nikkel vrij 
kunnen krijgen; het hierbij tevens vrij gemaakte koolmonoxyde zou dan voor 
een nieuwe hoeveelheid erts gebruikt kunnen worden. 
Mond heeft aan zeer onderscheiden nikkelertsen , die uit de geheele wereld 
bijeengebracht waren , in drie a vier dagen het nikkel bijna geheel onttrokken. 
Waren de ertsen geen oxyden , dan werden zij eerst geroost.; vervolgens werden 
de oxyden in een stroom van watergas verhit, zoodat het nikkeloxyde tot nikkel 
werd gereduceerd. Het verkregen nikkel was bijna altijd scheikundig zuiver; 
soms was het met een weinig ijzer vermengd. In het laboratorium mag dus de 
zaak als geslaagd worden beschouwd; het is nu de vraag, of zij geschikt is in 
het groot uitgevoerd te worden. 
De vraag dringt zich nu op den voorgrond , of misschien de werking van kool- 
monoxyde bij de afscheiding van metalen uit hunne oxyden, en voornamelijk 
bij die van ijzer in de hoogovens, ook niet het gevolg van de vorming en daarop 
volgende ontleding van eene carbonylverbinding van het metaal is. Ook op de 
carburatie van het ijzer in de hoogovens werpt wellicht de ontleding van kool- 
monoxyde door metalen (zooals die voor nikkel waargenomen is) in koolstof en 
kooldioxyde een nieuw licht. 
Jules garnier deelt eenige feiten mede omtrent eene dergelijke werking van 
koolmonoxyde in hoogovens. Wanneer de temperatuur binnen de hoogovens daalde , 
zag hij meer dan eens de blauwe vlam verdwijnen en de vlam eene witte kleur 
aannemen, terwijl zich dan ijzerhoudende stoffen afzetten; werd de hitte sterker, 
dan kwam de blauwe kleur terug en verdween de dikke ijzerhoudende rook. Dat 
zulke verschijnselen zich alleen vertoonden, waar de hoogovens met houtskool 
gestookt worden , en dat zij uitbleven , waar coke de gebruikte brandstof was , 
schrijft garnier hier aan toe, dat de reductie in het laatste geval in een lager 
en heeter gedeelte van den hoogoven geschiedt, zoodat de vorming van ferro- 
