92 
WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
het celvocht in het zonlicht plaats: het zuurgehalte vermindert over dag, om 
’s nachts weer toe te nemen. C. Wehmer heeft nu nagegaan , welken invloed 
schimmels op deze verschijnselen hebben. Het bleek hem in de eerste plaats dat 
doode schimmels en de stoffen die zij in de oplossingen brengen, niet in staat 
zijn in het donker de organische zuren te ontleden, terwijl levende schimmels, 
die zich, zooals men weet, met organische zuren kunnen voeden, deze natuurlijk 
allengs uit de vloeistof doen verdwijnen ( Ber . d. d. bot. Gesellschaft IX, 7 blz. 218). 
d. v. 
Gist-mycelium. — In de vraag, of de gist een bijzondere vorm van een 
anderen fungus is, evenals b. v. bij Mucor, onder bepaalde omstandigheden gist- 
vormige cellen voorkomen, is thans door hansen een nieuw argument aange- 
voerd. Hij beschrijft namelijk eene nieuwe soort, Saccharomyces Ludwigïi , die 
zich van de bekende soorten daardoor onderscheidt, dat bij de kieming harer 
sporen eerst een mycelium ontstaat, en dat eerst door deze draden de gistcellen 
worden afgesnoerd. Dit mycelium is meestal klein, slechts eenige malen langer 
dan breed, somwijlen vertakt. Dat men hier een echte gistsoort voor zich heeft, 
blijkt uit de endogene sporenvorming, die bij de gistvormen van andere fungi 
natuurlijk ontbreekt ( Compte rendu du laborat. de Carlsberg. 1891 Afl. 1). 
d. v. 
Rhabdoïde — Wakker beschrijft in de jongste aflevering van pringsheim’s 
Jahrbïicher fia; wiss. Bot. (XXIII Heft I, blz. 1) een nieuw inhoudsbestanddeel 
van plantencellen , dat door hem in de opperhuid der knollen van een crocus- 
achtige plant, Tecophilea cyanocrocus , ontdekt is. Hij noemt het rhabdoïde; het 
is een lang en dun spoelvormig lichaam, dat meestal gebogen of gekronkeld in 
de cellen ligt, daar het langer is, dan de diameter van deze. Volgens de micro- 
chemische reactiën bestaat het niet uit protoplasma, maar uit eiwit, het lost 
b. v. in sterke zoutoplossingen op. Het is dus geen levend orgaan der cel , maar 
moet als een vorm beschouwd worden, waaronder eiwit als reservevoedsel be- 
waard wordt. D. v. 
DIERKUNDE. 
De breedlippige rhinoceros. — De engelsche zoöloog sclater had beweerd 
dat in de europeesche en amerikaansche musea geen ander materiaal van dezen 
rhinoceros te vinden was , dan eenige weinige schedels en voorste hoornen. In de 
Notes from the Ley den Museum 1890, vol. 12, p. 241 wijst nu de heer jentink 
er op, dat sedert meer dan veertig jaren in het Leidsch museüm een volwassen 
exemplaar van den breedlippigen rhinoceros {Rh. simus) en sedert 1879 de 
huid van een tweede volwassen exemplaar aanwezig zijn. Het hoofdonderscheid 
