94 
WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
is ééne zwarigheid. De bovengenoemde mier woont uitsluitend in Noord-Amerika 
(Colorado, N. Mexico enz.). "Vandaar de vraag: is deze miersoort in Indië wel 
geweest, maar verdwenen (iets wat, zoo zij daar inderdaad geleefd heeft, niet 
wel te gelooven is), of wel heeft zij altijd in N. Amerika geleefd en bewijst dus 
het zeggen van plinius , dat Amerika reeds ter zijner tijd door reizigers bezocht 
is geweest. ( Revue scientifique 8 aoüt 1891 pag. 187) — Zoo het door plinius 
medegedeelde geen fabeltje is, gelijk men zou kunnen vermoeden uit hetgeen 
hij er nog bijvoegt, maar niet door vercoütre wordt overgenomen, namelijk 
dat de bedoelde mieren zoo groot zijn als Aegyptische wolven, en dat de Indiërs 
na haar beroofd te hebben, op snelloopende kameelen de vlucht nemen, — en 
dus eenige waarheid aan het verhaal ten grondslag ligt, — dan komt ons de 
uitspraak van verccutre, dat de bedoelde miersoort niet in het noorden van 
Indië wordt aangetrotfen , nog al voorbarig voor. d. l. 
De konijnenplaag in Australië. — Volgens het Vicloria Yearbook 1888 — 89 , 
vol. II , schat men de door konijnen in meer of mindere mate bezochte landerijen 
in Victoria op 7 pet. van de geheele oppervlakte der kolonie. Voor de uitroeiing 
werd van 1879 tot j.888 de som van 143.300 pond sterling uitgegeven. Het 
geldelijk verlies , dat de kolonie door de invoering van konijnen aan gras- en 
bouwlanden in de laatste elf jaren geleden heeft, wordt op omstreeks 3 millioen 
geschat. Ieder grondeigenaar is tot het verdelgen der konijnen op zijne landerijen 
wettelijk verplicht op eene boete, die tot 100 pond stijgen kan. Men heeft fretten , 
wezels en ichneumons ingevoerd, maar deze bleken even groote vijanden van het 
pluimgedierte der kolonisten te zijn , als van de konijnen. De voorslag van pasteur 
om door het inenten van hoendercholera de konijnen te verdelgen , heeft in de 
praktijk geen resultaten gehad. Het ingeënte dier sterft wel, doch besmet de 
aridere konijnen niet. Het werkzaamste middel bleek vergiftiging te zijn. Men 
bezigt daarvoor met phosphorus bedeelde tarwe of haver, met arsenicum gemengde 
zemelen of stroo, strychnine- water , gele rapen met arsenicum, of, wanneer 
alle uitgangen der holen verstopt kunnen worden, doodt men de konijnen door 
berooking met zwavelkoolstof. Sedert drie jaren is de plaag zeer veel verminderd 
en op het oogenblik niet meer \an beteekenis. Maar het nalaten van de krachtige 
vervolging zou spoedig den vroegeren treurigen toestand doen herleven. De heer 
B. brook, die met het oppertoezicht over deze zaak belast is, rekent uit, dat 
twee paren onder gunstige omstandigheden binnen drie jaren tot het enorme 
cijfer van 5.000.000 kunnen aangroeien. ( Globus , Bd. L1X, S. 95). d. l. 
