12 
LICHT EN ASSIMILATIE. 
geheel ontbreken. In diepere lagen treden dan achtereenvolgens Blauw- 
en Bruinwieren op , terwijl de Rood wieren meest zeer diep leven ; 
hoewel er natuurlijk geen sprake is van scherpe grenzen en de diepte , 
waarop de verschillende wieren voorkomen , bij verschillende soorten 
en ook in verschillende zeeën zeer verschillend kan zijn. 
Nemen wij als voorbeeld de Roodwieren. Deze krijgen de licht- 
stralen , nadat ze door een dikke laag water zijn gegaan. Deze laag 
water absorbeert hoofdzakelijk de roode en gele lichtstralen en laat 
alleen de blauwe en groene door, die door de plant worden geab- 
sorbeerd en volgens engelmann voor de assimilatie worden gebruikt. 
Werden deze blauwe en groene stralen slechts geabsorbeerd zonder 
bij de assimilatie gebruikt te worden , dan zou er voor de plant , 
daar de roode en gele stralen reeds door het water zijn geabsorbeerd , 
zoo goed als geen lichtstralen overblijven. Het gevolg zou zijn, dat 
Roodwieren op groote diepte nog veel zwakker zouden assimileeren 
dan Groenwieren volgens deze opvatting daar moesten doen ; de 
Groenwieren zouden zich daar minder zwak ontwikkelen en in den 
strijd om het bestaan sinds lang de Roodwieren naar hooger gelegen 
lagen verdreven hebben. Het onderzoek leert het anders en bewijst 
dus , omdat de Roodwieren daar leven , waar de Groenwieren door 
het ontbreken van roode lichtstralen niet meer kunnen bestaan , dat 
die lichtstralen , welke geabsorbeerd worden , gebruikt worden bij de 
assimilatie. Hiermede is alweder een bewijs geleverd voor de waarheid 
van engelmann’s theorie en de onbruikbaarheid van pringsheim’s 
lichtschermhypothese. 
Vele onderzoekingen over de assimilatie van planten , die alleen een 
andere kleurstof, een chromophyl en geen chlorophyl bezitten, heeft 
engelmann niet gedaan. Ter loops vermeldt hij , dat geëtioleerde kiem- 
planten van Nasturtium, in ’t licht gebracht, oogenblikkelijk beginnen 
te assimileeren , terwijl na eenige uren de kleur nog niet zichtbaar 
groen geworden is. Verder nam hij waar, dat gele gedeelten van 
bladeren van de Goudvlier , waarin het chlorophyl geheel ontbreekt 
of in elk geval in uiterst geringe hoeveelheid aanwezig is , zeer goed 
in staat waren te assimileeren , ofschoon minder krachtig dan groene 
gedeelten van dezelfde bladeren. Uit deze waarnemingen meent hij 
voorloopig te mogen besluiten, dat ook de gele kleurstof, die zoo 
algemeen verspreid is , deel neemt aan de assimilatie. 
Een veel uitvoeriger studie maakte engelmann van de Purper- 
bacteriën. 
