26 
HET OUDSTE HERBARIUM DER WERELD. 
lijke dingen , die in den regel in grootere en kleinere vaten van aarde- 
werk op den vloer der grafkamer werden neergezet. Zij moesten den 
afgestorvenen tot spijs dienen en vormden een noodzakelijk bestanddeel 
van de volledige inrichting van het » eeuwige tehuis”, zooals de oude 
Egyptenaren de woonplaats hunner dooden noemden, en dat, over- 
eenkomstig met de woningen der levenden , voorzien werd van al 
wat voor zulk een langdurig verblijf noodig mocht zijn. 
Geheel verschillend van deze spijsoffers zijn de symbolische offers , 
die men den overledenen , van wie men aannam dat zij na den 
dood in eene hoogere sfeer waren overgegaan , als teeken van eer- 
bied medegaf in de graven en aan welke men niet zelden geheim- 
zinnige too verkrachten toekende. Deze offers bestonden hoofdzakelijk 
uit samengevlochten bloemen en bloemkransen. In de sarcophagen 
vindt men nu eens bloesems van den Egyptischen lotus onder de 
opperste inwikkelingen der mummies bevestigd, dan weêr heele 
ruikers en bundels los in de kisten tusschen de mummies en de 
wanden ingedrukt; meestal echter bedekken saamgevlochten bloemen, 
in concentrische cirkels , de borst der dooden of zijn er kransen om 
’t hoofd gevlochten , en deze zijn van zoo eigenaardige samenstelling 
en vorm , als men ze buiten Egypte nergens vindt. De geringe 
ruimte, die er tusschen de mummie en den binnenwand der kist 
overbleef, maakte, dat de bloemenweefsels vlak moesten zijn en 
zeer plat. Daartoe werden lederachtige bladeren genomen , in de 
dwarste tweemaal dubbel gevouwen , zoodat zij kleine pakjes vormden , 
even lang als breed. Deze werden in rijen gelegd op reepen van 
dadelpalmbladeren en dienden als gespen voor kleine bloemen of 
deelen van bloemen , die er tusschen gelegd en er door omsloten 
werden. Ten slotte werd het geheel bevestigd door smalle strooken 
dadelpalmblad , die in de lengte over de geheele rij liepen. 
Bloementooi was echter, om de zeldzaamheid en kostbaarheid, 
een voorrecht van aanzienlijke personen. De lieden van minderen stand 
en de weinig bemiddelden moesten zich vergenoegen met geschilderde 
voorstellingen daarvan , vaak in de schrilste kleuren. 
Terwijl nu de dikwijls meters-lange bloemenslingers en de los en 
onregelmatig aan weêrszijden van den doode liggende ruikers en 
bloernenbundels , die waarschijnlijk vóór ’t sluiten der kist den dier- 
baren afgestorvene als afscheidsgroet werden medegegeven , reeds in 
de oudste tijden in Egypte voorkwamen , vindt men de om het 
hoofd gewonden kransen uit olijfbladeren eerst in de sarcophagen 
