MAGNALIUM. 
De uitnemende methode van goldschmidt te Essen , die de gewel- 
dige hitte , vrij komend by de reductie van metaaloxyden door 
aluminium, zoo doelmatig regelt, dat men als ’t ware » een smidsvuur 
en een hoogoven in de vestzak” verkrijgt , 1 wordt niet alleen in 
de laboratoria toegepast, maar schijnt ook in de nijverheid ingang 
te vinden. Zoo voor het wellen en soldeeren en voor de bereiding 
van chromium , dat, zal het geschikt wezen voor de fabrikaadje van 
chroomstaal , geheel vrij van koolstof moet zijn. 
De jongste toepassing van ’t aluminium, die thans de aandacht 
trekt en eveneens een toekomst schijnt te hebben, is ter bereiding 
van magnalium of, juister gezegd, van magnaliums. Want niet ééne , 
maar alle legeeringen van magnesium en aluminium worden — juist 
niet zeer praktisch — door dit nieuw gesmeed woord aangeduid. 
Legeeringen der genoemde metalen zijn reeds in 1866 door wöhler 
bestudeerd, doch hij verkreeg er geene die hem technisch belangrijk 
toescheen : ’t zij omdat de proeven op te kleine schaal genomen 
werden , (beide metalen waren destyds zeer duur) ’t zij wegens ver- 
ontreinigingen , die , naar men thans weet , een grooten invloed op 
de eigenschappen van legeeringen hebben. 
De proeven zijn nu onlangs op grooter schaal en met zuiverder 
materiaal herhaald door dr. ludwig mach en wel met zeer bevredigen- 
den uitslag. In ’t algemeen zijn technisch alle magnaliums belangrijk , 
waarin het magnesiumgehalte tusschen 2 en 30 pet. afwisselt. Het 
aluminium blijft dus in alle het hoofdbestanddeel en in chemische 
eigenschappen schijnen ze daarvan ook niet zeer te verschillen. De 
vastheid der legeeringen neemt toe, de rekbaarheid daarentegen af 
met het gehalte aan magnesium. 
Magnalium met 2 — 5 pet. magnesium laat zich goed tot draad 
trekken ; met 5 — 8 pet. is het gemakkelijk smeedbaar en met 
12 — 15 pet. kan men het gieten. De kleuren zijn licht en speciaal 
van gegoten magnalium met 10 — 15 pet. magnesium , dat zich goed 
1 Zie dit Tijdschrift: jaarg. 1899, blz. 8. 
