MARS. 
35 
privaat, absoluut noodig is, dan wordt deze over allen omgeslagen. 
Wat dan in dier voege geschiedt, dat ieder, naar de mate zijner 
ontwikkeling , hetzij voor physieken , hetzij voor intellectueelen arbeid , 
in een der staats-werkplaatsen aan ’t werk wordt gezet. Voorzoo ver 
men daar bovendien arbeidt , wordt men betaald in energie-bons , 
betaalbaar aan toonder in genotsmiddelen of in de zoodanige , die 
dienen kunnen om de wetenschappelijke , zedelijke of aesthetische 
ontwikkeling te verhoogen. En van den schat van vrijen tijd, die op 
deze wijze overblijft en het numenwaardig bestaan van den Mars- 
bewoner verzekert, hebben de Numen gedurende de laatste 15000 
jaar het overvloedig gebruik gemaakt , dat hen , op elk gebied van 
wetenschap en kunst , ons, arme aardbewoners, zoo ver vooruit doet zijn. 
Ook op dat der sterrenkunde. Geen wonder dus dat zij reeds sedert 
geruimen tijd volkomen op de hoogte zijn van de bijzonderheden, 
die zich aan de oppervlakte der aarde voordoen. De groote door- 
schijnendheid van den dampkring hunner planeet belette hen het ge- 
bruik der meest reusachtige kijkers niet, welke te vervaardigen voor 
technici als de Numen slechts kinderspel was. Wel bedekten bij- 
wijlen dikke wolken in den dampkring der aarde nu dit, dan dat 
deel harer oppervlakte voor hunne oogen ; maar in de lange reeks 
van eeuwen , waarover hunne waarnemingen zich uitstrekten , hadden 
zij uit deze een volkomen beeld van het geheel weten saamtestellen. 
Zij wisten daardoor, dat de aardoppervlakte voor een veel groo- 
ter deel door water was overdekt dan die van Mars en dat het 
vaste land bewoond werd door denkende wezens. Wel stond de weten- 
schap , en met haar de techniek , bij die aardbewoners nog op zeer 
lagen trap, maar hunne ontwikkeling volgde toch klaarblijkelijk 
denzelfden gang, als die de hunne in een lang vervlogen tijdperk 
gevolgd was. En van hun hoog zedelijk standpunt voelden zij zich 
verplicht ons den langen weg , dien wij , aan ons zelven overgelaten , 
nog zouden moeten bewandelen , door hunne voorlichting te bekorten. 
Waarbij dan echter nog eene andere overweging kwam van meer 
specifiek menschelijken aard , waartegen reeds van Horeb's kruin het 
»Gij en zult niet begeeren” heeft geklonken. 
Dat namelijk de afstand van de aarde tot de zon gemiddeld 
slechts twee derde is van dien van Mars , dat dus de intensiteit 
der zonnewarmte hier gemiddeld twee en een vierde-maal zoo groot 
is als daar , maakte in hun oog onze woestijnen en hoogvlakten 
tot bestralingsvelden , van waar het ééne noodige : energie, in veel 
