36 
MARS. 
ruimere mate zou toestroomen dan van de hunne. En het invoeren 
der »numenheid”, die aan de menschheid zoovele kosten, als daar 
zijn die, welke oorlog, marine en gevangeniswezen na zich sleepen , 
zou besparen , gaf wel aanspraak op zoodanig deel dier energie , 
als waardoor Mars voor een eventueel bankroet zou worden bewaard. 
En dan, die uitgestrekte zeeën, dat groote overcompleet aan water! 
Zeker zou de dankbare menschheid daarvan met liefde wat afstaan 
aan de Numen , die handen vol werk hebben om , door middel van 
een omslachtige kanalisatie , het weinige water , dat voorhanden is , zóó 
over Mars te verspreiden, dat niet alle plantengroei daar in de 
meest bewoonde streken absoluut onmogelijk wordt. 
Dit alles, en nog veel meer, scheen echter voor altijd tot de 
vrome wenschen te zullen behooren , toen, nu ongeveer een eeuw 
geleden , de Numen den waren aard leerden kennen van hetgeen wij 
de zwaartekracht noemen. Trillingen van den het gansche heelal ver- 
vullenden aether , maar die zich millioenmaal zoo snel als het licht 
door de ruimte voortplanten , werden bevonden de oorzaak te zijn 
van de verschijnselen , die wij nog altijd de uitwerkselen noemen 
van eene op afstanden werkende kracht; trillingen wier energie naar 
willekeur in andere vormen kan worden omgezet en die men weder- 
keerig uit warmte en electriciteit kan doen ontstaan. Naarmate zij 
van deze gravitatie-trillingen een grooter of kleiner deel absorbeeren , 
zijn de lichamen zwaarder of lichter. Wie ze ganschelijk niet absor- 
beeren zijn gewichtloos, »diabaar”, evenals het klipzout, dat de 
warmtestralen schier ongehinderd doorlaat, »diathermaan” is. 
Gelukkigerwijze bleef de techniek ook nu niet bij de wetenschap ten 
achteren. Zij leerde o. a. het stelliet vervaardigen, een stof, die men 
niet alleen naar willekeur meer of minder diabaar kon maken , maar 
die deze eigenschap ook overbracht op alle door haar omsloten lichamen. 
Gezeten in een uit deze stof vervaardigd ruimteschip , wist spoedig 
de Nume , daarbij handig gebruik makende van de aantrekking van 
zon en planeten , zijn weg door het planetenstelsel naar believen te 
regelen. 
Hoe nu de Numen van deze macht gebruik maakten om zich in 
verbinding te stellen met de aardbewoners , maar , door deze domme 
schepselen misverstaan , zich verplicht zagen Europa , Engeland het 
eerst, te veroveren; hoe zij, door hunnen omgang met de menschen 
wel wat ontaard , gedwongen waren zich terugtetrekken en daarna 
met hen een modus vivendi troffen, dit alles verhaalt ons de schrijver 
