MARS. 
41 
Nu deden zich echter in den loop dezer beschouwing twee vragen 
op : »is Mars van een dampkring omgeven ?” en : »is er op Mars water” ? 
Van deze twee vragen zullen wij de laatste het eerst trachten te 
beantwoorden, omdat van het antwoord, dat wij daarop zullen ont- 
vangen , het reeds ten deele afhangt welk antwoord op de eerste past. 
Wij kunnen dan zeggen, dat, sedert op den 13en Augustus 
1672, des avonds te 10 uur 30 minuten, huygens rondom 
de toen naar de aarde gewende zuidpool van Mars, een cirkelvor- 
mige , schitterend witte plek zag en af beeldde , een plek , die aan 
de eeuwige sneeuw- en ijsvelden rondom de beide aardpolen denken 
deed , alle latere waarnemingen het bestaan van zoodanige plekken 
rondom beide polen der planeet buiten kijf hebben gesteld. 
Deze plekken , zoo schitterend wit , dat , als zij aan den rand der 
schijf liggen, het, door irradiatie, is alsof zij zich daarover 
uitstrekken, nemen in omvang toe en af met de wisseling der jaar- 
getijden. Zij bereiken hare kleinste en grootste uitgestrektheid eenige 
maanden nadat over het halfrond , dat men beschouwt , de zomer of 
de winter is ingetreden ; waarbij zij in den winter aangroeien tot op 
een poolafstand van 22° tot 25° en in den zomer afnemen tot S l / 2 ° 
a 2°. En terwijl het middelpunt van het noordelijk ijssegment met 
de pool der planeet samenvalt , blijft de omtrek van het zuidelijk 
segment, op het naast aan die pool gelegen punt, nog 324 kilo- 
meters van die pool verwijderd. Zoodat men , wat onze poolreizigers 
omtrent de noordpool der aarde onderstellen , met zekerheid weet 
omtrent de zuidpool van Mars, dat namelijk des zomers rondom 
haar de zee »open” is. 
De heer percival lowell, die, tijdens de oppositie van Mars in 
1894, toen de zuidpool bijzonder sterk naar de aarde was gewend, 
op zijn te Flagstaff, onder den helderen, rustigen hemel van Ari- 
zona speciaal voor dit doel opgericht observatorium , de planeet 
waarnam , zag in den nazomer van het zuidelijk halfrond het ijs aan 
de zuidpool geheel verdwijnen. Steeds volgde , bij het afnemen en 
zich terugtrekken van de ijskap, een breede , blauwe gordel haren 
rand, alsof een zee van smeltwater de plaats van het ontdooide ge- 
deelte innam ; en midden in dien blauwen gordel schitterden soms 
heldere stippen, waar blijkbaar hoog gelegene, nog met sneeuw be- 
dekte hellingen , de zonnestralen voor een oogenblik in de richting 
van den waarnemer terugkaatsten. 
Op den 3 eQ Juni 1894, den dag waarop met deze waarnemingen 
