WINTERBLOEMEN 
DOOR 
B. P. VAN DER VOO. 
Nu is het winter. Geen wandelen kan den vriend van het rijke 
plantenleven meer behagen. Tenminste wanneer hij niet den blik ge- 
wend heeft aan het beschouwend leeren kennen der mikroskopische 
gewassen : mossen en zwammen , wieren en korstmossen. Een gedeelte 
daarvan tiert welig in het koude jaargetijde; doch ik wilde spreken 
over iets anders. Ik wilde iets in het midden brengen over bloemen, 
die in beteekenisvolle verscheidenheid van kleuren en vormen onzen 
blik boeien — de bloemen van den winter. 
Slechts enkelen verschaffen zij genot, de enkelen die leerden op- 
merken , die behagen scheppen in het plantenrijk. 
Niet op de velden of in de tuinen treft men ze aan , maar in de 
woningen; ook doel ik niet op » ijsbloemen”. Neen, ik wil de aan- 
dacht vestigen op gedroogde bloemen , die door den plantenminnaar 
bewaard worden als herinneringen aan zijn wandeltochtjes en als 
voorwerpen van studie. Zorgvuldig geperst en gedroogd tusschen grauw 
papier , nauwlettend vergeleken ter bepaling van den naam , liggen 
zij rustig eenvoudig gepakt in portefeuilles , volgens haar verwantschap 
gerangschikt. Etiketten geven naam , groeiplaats en datum van de 
inzameling van ieder exemplaar aan ; en de zoo ingerichte kollektie 
heet een Herbarium. 
Het is begrijpelijk, dat in den winter zulk een verzameling be- 
schouwd en bestudeerd wordt. En dan vinden wij , bladerend in die 
gedroogde bloemen en bladeren , zeer veel , waardoor herinneringen bij 
ons levendig worden. En alles stemt ons aangenaam. Die dorre bladeren , 
