WINTERBLOEMEN. 
83 
die veelal verkleurde bloemen , zij allen hebben hun eigenaardigheden , 
hun kleuren en geuren , vaak verschillend van die welke ze bij het 
leven bezaten. Een takje voert onze gedachten terug naar het majestueuse 
woud, waar de koningen van het bosch hun fiere kruinen omhoog 
heffen , en het nederig plantje — de Anemoon , een varen , een 
Geranium of het lelietje der dalen — verborgen prijkt met frisch- 
gekleurde bloemenpracht of fijn verdeeld loof. En hoe onaanzienlijk 
van uiterlijk sommige der tuin-onkruiden b.v. schijnen , hoezeer ze 
meestal in gedroogden staat nog onooglijker voorkomen hebben dan 
in verschen toestand , toch heeft dat alles voor ons eenzelfde inner- 
lijke waarde , brengt het ons vreugdevolle dagen te binnen en voert het 
ons naar de genotvolle wandelingen van zooveel vervloden zomers terug. 
Geuren van thijm en van munt stijgen op uit het Herbarium. Door- 
dringend zoete geuren , die ons op de vleugelen der verbeelding in 
de duinvallei verplaatsen , welker met thijm bekleede bodem dien 
geur ons eenmaal te gemoet voerde. 
En zooals het gaat met de geuren , gaat het met de vormen en 
kleuren. Een stortvloed van alle nuancen van geel overstelpt ons bij 
de Ranonkels en Kruisbloemen. Bij al deze planten valt ons de regel- 
maat in het oog ; een enkele slechts is evenmin symmetrisch als 
regelmatig , maar vertoont nu eens 5 dan weer minder of geheel 
geen bloemblaadjes. Die enkele is een in bosschen thuisbehoorende , 
maar door mij veel elders aangetroffen boterbloem. Een Drosera doet 
ons denken aan de insektenetende planten en herinnert ons tevens 
aan het kleine heidepoeltje , waar dit wonder der plantenwereld 
— zoo bescheiden en toch zoo merkwaardig — in menigte van 
exemplaren tiert. We denken veel over dieren en planten, leven, 
beweging en gevoel — bij het bezien van dit verschrompeld dotje 
bruine blaadjes. 
Roode klaprozen mengen een mystieke tint in dien eenvoud. De 
oude naam Kollebloem voor de klaproos is het voornamelijk, waar- 
door een waas van tooverij gespreid ligt over deze schoone — doch 
moeielijk zonder breken te drogen — bloem. Hierop zien wij een 
gansche serie kruisbloemen, meest geel of wit en alle met »hauw- 
vruchtjes”, uiterlijk op peultjes gelijkend. 
Merkwaardig verder zijn de planten met in één bundel (kaasjeskruid) 
of in meer bundels (St.-Janskruid) vergroeide meeldraden , en de 
Geranium-soorten , welker vruchtjes, vijf in getal, aan een ^standaard” 
hangen blijven , in den vorm van vijf naar boven omgebogen candelabre- 
