DE RAADSEL ACHTIGE BECQUEREL-STRALEN. 
91 
strepen vertoonde , hetgeen het feitelijk bestaan van dit nieuwe ele- 
ment buiten allen twijfel stelt. 
Waar heeft nu de energie dezer raadselachtige Uranium- becquerel- 
of IJ- stralen haren oorsprong? Een alleszins afdoend antwoord op 
deze vraag is tot dusver nog niet te geven. Reeds gedurende 
verscheidene jaren bewaart becquerel zijne uraniumpreparaten in 
het donker en nog heden bezitten zij hetzelfde intensieve stralings- 
vermogen als destijds. Volgens mevrouw curie zou de geheele wereld- 
ruimte met eene onzichtbare, sterk doordringende straling gevuld 
zijn en zouden slechts uraniumverbindingen en eenige andere lichamen 
de eigenschap of het vermogen bezitten , deze straling te absorbeeren 
en daarna de BECQUEREL-stralen te doen ontstaan. Daarentegen is de be- 
kende scheikundige w. crookes van oordeel , dat de uraniumverbindingen 
aan de snelste van de in levendige beweging zich bevindende gasmole- 
kulen der lucht de kinetische energie ontnemen en ze in uranium- 
stralen omzetten. De bekende physici elster en geitel toetsten zorg- 
vuldig beide hypothesen, doch kwamen tot het resultaat, dat niet, 
zooals mevrouw curie aannam , verscheidene honderden meters diep 
onder den grond , b. v. in een mijn , het stralingsvermogen van 
uraniumverbindingen , wegens de absorptie der stralen in de aarde , 
minder sterk zou zijn of naar het oordeel van crookes de werking 
van uraniumverbindingen in een bijkans volkomen luchtledig minder 
intensief zoude zijn. 
Drie eigenschappen konden tot dusver door alle waarnemers bij 
hunne proefnemingen met uraniumstralen worden geconstateerd , 
namelijk 1° de spontane uitstraling dezer stralen , 2° den langen duur 
en 3° hun vermogen om de omgevende lucht tot een geleider der 
elektriciteit te maken. In Mei 1896 door becquerel in dubbele 
looden kastjes gelegde en tegen elke straling beschutte uraniumverbin- 
dingen werken heden nog bijna even krachtig op de fotografische 
plaat als in den aanvang. Vooral opmerkelijk zijn de absorptieve r- 
schijnselen. De in deze richting genomen proeven toonden eene on- 
gelijkmatigheid der verschillende stralen aan. De van uranium en 
radium uitgaande stralen doordringen bijna dezelfde stoffen , doch 
die van het radium in sterker mate; de poloniumstralen onderscheiden 
zich evenwel door hunne sterke absorptie, vooral in kwarts, glimmer 
en papier. Dit alles plaatst de BECQUEREL-stralen dichter bij de X- 
stralen , dan de gewone lichtstralen. Men kan de BECQUEREL-stralen 
als Röntgenstralen van uiterst geringe intensiteit en onbekenden oor- 
