100 
DE SLANK-APEN 
DE SIMPEL 
(Semnopithecus melalophos, müll.) 
Door de Maleiers wordt deze aap Simpei genoemd , ook Gjah-gjah. 
Hij heeft in grootte en lichaamsbouw veel overeenkomst met den 
Loetong. Het gezicht is klein , plat , eenigszins gerimpeld en blauw- 
zwart van kleur ; het verraadt , evenals dat van den Loetong voorzich- 
tigheid , wantrouwen en schuwheid. De diepliggende , donkerbruine 
oogen en de eenigszins hol ingedrukte , kleine neus dragen hiertoe 
veel bij. De ooren en de naakte deelen der handen zijn roetkleurig , 
de nagels zwartachtig. 
De afmetingen van een oud mannetje waren 0,543 M. voor het 
geheele lichaam tot het begin van den staart, de staart was 0,764 M. , 
de kop 0,11, de voorpooten 0,426 M. en de achterpooten 0,54 M. 
De lengte van den staart is bij sommige voorwerpen soms verbazend 
afwijkend. Zoo vond men ze bij drie wijfjes van 0,865 , 0,90 en 
0,975 M. lengte. 
De jongen hebben in hun vroege jeugd , kort en fijn haar , maar 
overigens dezelfde tinten als de ouden , doch lichter en valer. Al 
zeer spoedig nemen zij het kleed der ouden aan. 
De Simpei is alleen op Sumatra waargenomen , en wel in de groote 
bosschen, zoowel van het gebergte Ophir als van de vlakten langs de 
zeekust, nimmer echter boven eene hoogte van 3000 voet. 
Hij leeft, volgens müller, gezellig in troepen van 8 tot 12 stuks; 
eenzame voorwerpen zijn zeldzaam. Dr. hagen zegt dat de sterkste 
troep, welken hij ontmoet heeft, uit 6 stuks bestond; hij leeft niet in 
zoo sterke troepen als de Loetong , gewoonlijk slechts met enkele 
paren samen. 
Hij is schuw , oplettend , listig en ongemeen vlug in zijne bewegingen. 
Bij het krieken van den dag en in den schemeravond , maar ook wel 
des nachts, hoort men zijn vroolijk schaterend stemgeluid, dat zeer 
op dat van den Loetong gelijkt, maar langer, gerekter klinkt, als 
» hoe-ikikikikikikik”. In stille, door de maan verlichte nachten weer- 
galmt soms het woud van zijn geschreeuw, dat dr. hagen beschrijft 
als een langzaam beginnend , allengs sneller wordend en als een lach 
eindigend »Gjak-gjak-gjak-gjak-gjak-gjak-gjak-gjak-gjak !” Des morgens 
vroeg en tegen het vallen van den avond hoort men dit geschreeuw 
het meest , en daar hij bij voorkeur de diepe valleien bij ruischende 
beken tot woonplaats kiest, klinkt de echo van zijn geroep wijd in het rond. 
