VAN DEN OOST-INDISCHEN ARCHIPEL. 
103 
voornamelijk aan de keel eenigszins helderder wordt en op de boven- 
zijde der vier handen in het zwarte trekt. Op middelbaren leeftyd 
is het voorste gedeelte van de haarkuif zwart en men treft soms ook 
voorwerpen aan, die op de zijden van den rug onder de lange haren 
eenigszins witachtige hebben. 
Het haar der jongen is wolachtig en zeer zacht; de kleur der boven- 
deden is een bleek purperachtig bruinrood , dat op den staart don- 
kerder , op den rug lichter met geelachtige haren vermengd en op 
het hoofd nog lichter is; de overige deelen zijn geelachtig grijswit. 
De lengte van het volwassen dier is omstreeks 1,34 M. , waarvan 
0,74 M. op den staart komt. 
Zij wonen op Borneo , waar men ze op de Zuidkust aantrof en waar 
zij de beide voorgaande soorten schijnt te vervangen, die men daar 
nog nergens heeft aangetroffen. 
Zij bewonen de bosschen van het gebergte , zoowel de lagere ge- 
deelten als plaatsen die ongeveer 3000 voet hoog liggen en bivoua- 
keeren , naar het schijnt , bij voorkeur op de hooge boomen. 
Zij zijn omzichtig en schuw en even vlug als de vorigeh , ook het 
geluid dat zij maken gelijkt op dat van de voorgaande soorten. 
DE GOUDKLEURIGE SLANKAAP. 
(Semnopithecus chrysomelus, müll.) 
Deze soort komt in grootte en gestalte in hoofdzaak -overeen met 
de beschreven soorten , maar onderscheidt zich van allen door den vorm 
van de haarkuif, die zich tot aan het gezicht voortzet en door de 
afwijkingen welke de kleurverdeeling in verschillende leeftijden aanbiedt. 
Het gezicht is, zooals bij alle soorten, klein en naakt, maar de 
lippen tot aan de neusholten , de onderste helft der wangen en de 
onderkaak zijn met korte , tamelijk stijve haren van een geel wit- 
achtige kleur bezet , waartusschen op de lippen eenige langere zwarte 
haren uitsteken. De haren der wangen vormen, evenals bij de andere 
soorten , een bakkebaard , die echter minder sterk ontwikkeld is ; 
de haren van het voorhoofd breiden zich naar voren en naar buiten 
straalvormig uit in eene horizontale richting en overschaduwen de 
wenkbrauwen en de wangen tot aan het oor. Op de middellijn van 
het voorhoofd vormen de haren daarentegen eene smalle , tamelijk 
hooge, kamachtige kuif, die tusschen de wenkbrauwen begint, in 
overlangsche richting naar achteren loopt en op het achterhoofd meer 
of min ongemerkt in de eigenlijke kuif overgaat, die zich, zooals 
