VAN DEN OOST-IN D1SCH EN ARCHIPEL. 
107 
zijn , schijnt het lichaam als gepoederd. Dr. hagen vond de lengte 
van een mannetje 150 cM. , de staartlengte 75 cM. 
Evenals de Loetong ziet hij er schuw en verwilderd uit; het lange 
haar, dat schuins naar voren groeit en het roetzwarte gelaat omgeeft , 
geeft hem een diabolisch voorkomen. Ook in kleurverandering van 
jong tot oud gelijkt hij op den Loetong , slechts met dit geringe ver- 
schil , dat de goudgele kleur minder helder is en meer in het rood- 
bruine trekt. 
De Tjingko komt op Sumatra en Borneo vrij algemeen voor en 
waarschijnlijk ook op Banka; volgens dr. hagen ook op Malakka. 
Hij bewoont de lage , vlakke , moerassige of waterrijke streken langs 
de oevers der rivieren. Hoog in de bergwouden heeft men hem nimmer 
aangetroffen. Enkele familiën werden indertijd aangetroffen in de drogere 
gedeelten van de zoogenaamde Lawoet-landen op Borneo , doch die 
streek lag nauwelijks een paar honderd voet boven den spiegel der 
zee. Op Sumatra trof men hem alleen in de vlakte aan en tot op 
geringe hoogte langs den voet van het strandgebergte , dat aan de 
westzijde van dit eiland hier en daar door alluviale voorlanden om- 
zoomd wordt. 1 Volgens dr. hagen komen zij in oostelijk Sumatra 
voor, van de zeeoevers tot op de vlakte van Toba. Het dichte oer- 
woud , zegt dr. hagen , vermijdt hij en houdt zich het liefst op in 
de Mangrove-wouden der kust en in het hooge en lage bosch van 
vroegere plantages. Ook de Tjingko leeft in kleine troepen van 10 — 15 
stuks; op die plaatsen in het bosch, waar vele nibongpalmen groeien 
( Oncosperma Jilamentosa ) en die aan de oevers der rivieren gelegen zijn , 
treft men hem ’t meest aan. Zij is omzichtig , arglistig en verstaat 
meesterlijk de kunst, zich te verschuilen. Bij een haastig rondklauteren 
door de kronen der hooge boomen , huppelt hij , zooals de marters 
doen , wanneer zij gejaagd worden ; daarbij strekt hij de ledematen 
sterk vóór- en achterwaarts uit, zoodat zijn lichaam bijna over de 
takken schuift. Zeer zonderling gedraagt de Tjingko zich bij regen - 
achtig weder. Hij zoekt dan geen schuilplaats op , die jiem tegen het 
weer beschermen kan , maar neemt op een dooden of geheel alleen 
staanden boom plaats en hurkt dan neder als een beeld van de diepste 
treurigheid. Hij slaat de armen over den kop en keert den rug naar 
de windzijde. De lange staart hangt recht als een degen omlaag. Zoo’n 
boom is dikwijls door een geheele familie bezet , waarvan echter elk 
1 Müller. 
