108 
DE SLANK-APEN 
individu op zichzelf zit. Slechts moeder en kind nemen bij elkander 
plaats. Men kan ze dan , daar ze niet in het lommer verscholen zijn , 
reeds van verre waarnemen. 
Zij schijnen in zulk weder noch te hooren , noch te zien en men 
kan ze niet alleen naderen , maar zelfs met het geweer dreigen , zonder 
dat de jammerlijk bedroefde familie zich verroert. 
Zijn voedsel bestaat , behalve uit de bovengenoemde palmvrucht , 
ook uit de bladeren en vruchten van onderscheidene vijgen ( Ficus lu- 
cescens , fistulosa, enz.) en andere wilde gewassen. Zijn geschreeuw 
klinkt als »Ki-cha-hau”, hetwelk hij ook des nachts, als hij wordt 
opgeschrikt , laat hooren ; het is zijn alarmkreet , die ver hoorbaar is. 
Als de leden eener familie zich met elkander onderhouden , is het op 
de manier van het gewone gekakel. Hij heeft eveneens een hoogst 
onaangename , zoetachtige lucht bij zich. 
DE GEKUIFDE SLANKAAP. 
(Semnopithecus frontatus, müll.) 
De Bejadjoe-Daj akkers noemen hem Sampoelan , de Banjereezen Dji- 
rangan-goenong , d. i. dwerg-djirangan , in onderscheiding van de S . 
cristatus , die zij eenvoudig Djirangan noemen. 
Deze soort overtreft de andere niet in grootte , maar is alleen een 
weinig teederder en slanker en onderscheidt zich gemakkelijk van de 
overige soorten door een kale , witachtige plek op het voorhoofd en 
door de helmachtige kuif, die als een smalle, hooge haarkam over 
het midden van het hoofd loopt en aan wier voorste eind een naar 
voren gerichten haarbundel uitsteekt. Bovendien is hij nog kenbaar 
aan den van boven naar onder samengedrukten kop , aan het bij de 
oogen breede gezicht, aan lange, zwarte, langs de zijden van den 
kop neerhangende voorhoofdsharen , aan een kleinen , maar langen bakke- 
baard , en aan de bruinzwarte kleur , die op den romp , den staart 
en het voorhoofd een geelbruine tint aanneemt. 
De kleur is bij een mannetje en wijf je weinig verschillend ; ook de 
lengte van een paar volwassenen was gelijk, nl. 1,28 M. , waarvan de 
staart 0,72 M. besloeg. 
De kleur is roetachtig , naar de vier handen , die zuiver zwart zijn , 
donkerder wordend. De zwarte kleur der handen zet zich zacht uit- 
vloeiend naar den romp toe uit en wordt aan de binnenzijde der lede- 
maten lichter , tot zij in een vaal geelbruin overgaat. Deze laatste 
kleur is die van nagenoeg den geheelen romp ; maar zij wordt op de 
