IN EEN POLDER. 
DOOR 
B. P. VAN DER VOO. 
Wederom dwalen onze gedachten af naar de hollandsche foldertjes 
en polders, dijkjes en dijken, parken en boerentuintjes, riviertjes, 
slooten , vaarten en plassen , die ons zoo dierbaar waren , die we 
liefhadden en die we steeds beminnen zullen , omdat we er genot 
smaakten en er leerden van de overal groote natuur. We staan op 
één dier dijken en zien over wei-, bouw- en braakland. 
Van de wilgen, die onder aan den dijk — natuurlijk! — niet 
ontbreken, hangt de gemeene sterremuur , Stellaria media , in lange licht- 
groene slingers af. Iets bijzonders zien wij echter verder niet , ten- 
minste dat schijnt oppervlakkig zoo, en voor dezen keer willen we het 
landschap vluchtig overzien , gelijk we het vroeger poogden te ontleden. 
In het gras zien we den boksbaard , Tragopogon pratense , met groote 
heldergele bloemen en prij-achtigen stengel. De bloemen dezer plant 
openen zich slechts in de vroegte. Midden op den dag vindt men ze 
gesloten. Volgens den »Prodromus” is de Tragopogon pratense minder 
algemeen dan de kleine boksbaard , T. minor. Zooals Prof. oudemans 
terecht aan merkte , zou , bij een nauwlettend onderzoek , veel wat tot 
deze laatste soort gerekend is, tot de eerste blijken te behooren. Het 
onderscheid is namelijk gelegen in de lengte der bloempjes , doch 
valt slechts in den morgen in het oog, daar alleen dan de hoofdjes 
geopend zijn. Nergens zag ik den kleinen boksbaard; op meerdere 
plaatsen den Tragopogon pratense. Trouwens het gaat met deze plant 
als met zoovele : zoolang men niet alle deelen van ons land heeft 
doorzocht , is men geneigd , voor zeldzaam te houden wat algemeen 
genoeg is. 
