IN BEN POLDER. 
123 
ren een vroolijk aanzien te geven. Eenige woningen , smaakvol met 
muurpeper, Sedum acre , andere vetplanten , Crassula , tuin-geraniums , 
Pelargonium, indische kers, Tropaeolum en slingerplanten, winden, 
versierd , leveren een verrassend tafreel op. 
Geen symmetrische haringsla-perken , geen rechtlijnig, natuur- 
doodend mozaïek-systeem is tot hier doorgedrongen. Hoeveel schoons 
werd zelfs in ons kleine landje door wansmaak verwoest ! De land- 
lieden vereeren de natuur nog als natuur , al doen ze dan ook dat 
vaak onbewust. Wilt ge mozaïek? Laat een parketvloer leggen in 
één uwer kamers — dan hebt ge onvervalschte kunst. — Doch wilt 
ge bloemen , och , laat ze dan tieren op de manier die moeder Na- 
tuur ze voorgeschreven heeft. Geen dwergen of monstruositeiten , 
vooral geen figuren in uw bloemperken meer, want ze schenken u 
nooit genot; de verlustiging — als ik het zoo noemen mag — , die 
men bij de aanschouwing van zulk een tapijtbed ondervindt , is veel 
meer te wijten aan de figuren zelf en niet aan de planten. Met 
kunstbloemen zou de indruk dezelfde wezen. Onze eenvoudige zaad- 
planten kunnen me meer bekoren ; het meest echter de wilde planten , 
de beelden van Nederland in zijn vroegeren toestand , de ongeschreven 
geschiedenis van onzen bodem. 
Men zegt , dat kunst en natuur elkander de hand moeten reiken , 
dat de eerste de laatste kan verfraaien. Doch dat is ónmogelijk. De 
verfraaide natuur kan op dien naam geen aanspraak meer maken. 
De aangekleede waarheid is leugen ; de vervormde , ontwrichte na- 
tuur is ounatuurlijk. Kunst onderstelt verbeelding, scheppingsgave , 
poëzie ; de natuur is waar en openbaart zich ongekunsteld. 
Hier kiest men ook bijzondere planten als versiering , die elders 
afgedankt zijn; zooals , bij voorbeeld, de blauwe monnikskap. Zij komt 
in de boeren-tuinen nog wel voor , en is een onzer ouderwetsche 
sierlijke perkplanten. Is ze uit de mode geraakt , omdat haar vormen 
zich tot geen symmetrie leenen? 
Op de boerenwoningen vindt men vaak een schotel met huislook 
of eenige planten van dezen beschermer tegen onweder. Ze spreken 
van onkunde en lichtgeloovigheid , die niet bij de boeren alleen be- 
staan. Als behoedmiddel tegen den donder werd ook de haagdoorn 
en bp de Romeinen laurier en wingerd aangewend ; een haardvuur 
van palmtakken en brandnetels diende ook voor hetzelfde doel. De 
boer, de echte, die nog weinig beschaving genoot, is zeer konser- 
vatief. Hij plant huislook , omdat zijn vader , grootvader en overgroot- 
