124 
IN EEN POLDER. 
vader het eveneens deden. Wie in dit middel gelooft, zou volhouden 
dat het afdoende is , al zag hij in een zoo beschermde woning de 
bliksem slaan. Waren er nog onvervalschte Romeinen, dan zouden 
die evengoed in de bres springen voor hun laurier of wingerd en 
de onovertrefbaarheid daarvan bepleiten. Zoo blijft elk pal staan 
voor hetgeen hij geleerd heeft van het voorgeslacht ; en al moge dit 
in het besproken geval een onschuldig vermaak wezen , in ernstiger 
zaken gaat het evenzoo en steeds zal de stijfhoofdige vasthoudendheid der 
onwetenden voor de menschheid een hinderpaal wezen voor veel goeds , 
nuttigs en schoons. 
En natuurlijk wordt het boerentuintje van den weg afgescheiden 
door een heg , die zulk een gewone verschijning vormt in het hol- 
landsche landschap , waar , bij voorbeeld , de straatweg van Rotterdam 
naar Schiedam geheel tusschen twee hooge heggen omsloten is. Toch 
is ook zulk een heg het beschouwen waard. De heg is een bont 
samenraapsel van uiteenloopende karakters. Ze bevat vlier , Sambucus 
nigra, meidoorn, Crataegus , en mondhout, Ligustrum vulgare. Daartus- 
schen tieren bramen en andere planten. Een heg, van wat ook, die 
in den zomer met de groote witte bloemen , in den herfst met de 
zware vruchttrossen der bramen prijkt, maakt steeds een goede ver- 
tooning; doch als het mondhout zijn liefelijk geurende bloemen daarbij 
voegt, stijgt het effekt nog meer. De eenige, die in de heggen 
misplaatst is, zou de meidoorn zijn. Wel te verstaan, de meidoorn 
zooals hij , verminkt en geschoren , vervormd tot een muur , zijn el- 
lendig bestaan voortsleept, als een leelijk kromtakkig heestertje, dat 
zelden rijkelijk bloeit. In het wild in de duinen , of in parken ge- 
kweekt als boom , is hij de liefelijke bode der Meimaand. Een geheel 
ander karakter is de liguster, de welriekende, beschaafde, stomme 
wachter , onze sering. De mensch spaart hem meer , en laat hem vaker 
gelegenheid om zich een weinig te ontwikkelen , wellicht omdat de 
heester daartoe noopt door zijn schoone vormen. 
* 
Langs den weg is een sloot — dat spreekt vanzelf. — Zulk een 
sloot vormt op zichzelf reeds een ruim studieveld. Vaak is een plas 
of sloot bedekt met groote groene bladeren van drijvende water- 
planten , waar de rozeroode bloemtrossen der Hottonia , de dooiergele 
en helderwitte bloemen van waterleliën en andere bloemen uit- 
steken, en dan boeit het wateroppervlak ons reeds van verre. Wan- 
neer de oever omzoomd is met riet en duikelaars , kalmus en bie- 
