126 
IN EEN POLDER. 
sproken van een op Sardinië groeiende R. sceleratus , die , bij wie er 
mee vergeven is , de lachspieren prikkelt tijdens het sterven , waar- 
van de naam sardonische of sarkastische lach komen zou , voor een 
krampachtig lachen, dat niet in jets lachwekkends zijn oorzaak heeft; 
de Ouden noemden dien specialen lach reeds. Toch is het volstrekt 
niet zeker, of met de Sar donia herba wel dezelfde plant bedoeld werd. 
Het is wellicht niet overbodig , hier bij te voegen , dat men de gift- 
ranonkel kan herkennen aan de kleine , glinsterend gele bloemen en 
de zeer talrijke, in een hoofdje boven de meeldraden uitstekende 
stampers. Gelukkig , dat geen lokkende vruchten den onkundige tot 
proeven kunnen verleiden ! 
De zwanebloem kan met alle recht een sieraad onzer flora genoemd 
worden. Op een statigen , hoogen stengel verheft zich een scherm 
van veel groote rozeroode bloemen , met 9 meeldraden en 6 stampers. 
Slechts bij zeer enkele geslachten — o. a. den laurier — vindt men 
9 meeldraden , zoover ik weet echter bij geen enkel ander geslacht boven- 
dien 6 stampers. Men wil dat deze plant aan Flora toegewijd was; 
alsook dat Ovidius haar uit het bloed van Acis liet ontspruiten. 
Galathea spreekt: »Ic verleende acim , dat hij in een riviere ver- 
anderde, want allenskens sach men sijn bloet uyt loopen , sijn lichaem 
versmilten , ende in water versmilten , dal door die spleten van de 
rotsen inde zee quam gheloopen : uyt het welck terstont een ionghe- 
linck sijn hooft stack , hebbende riete hoornen op sijn hooft , de welcke en 
hadde hy soo groot niet gheweest oft soo swerten hooft niet gehadt, 
men soude gheseyt hebben dat acis gheweest hadde”. Aldus lezen 
we in de » Metamorphosis dat is: Die Herscheppinghe oft Verande- 
ringhe , beschreven vanden vermaerden ende gheleerden poëet ovidius. 
In onse duytsche Tale overgheset, ende met vele Figuren verciert, 
elcke tot zijnder Historiën dienende etc, Antwerpen 1650 kl. 8° 
p. 421.” De zwanebloem werd aanbevolen als sierplant; in Loudon’s 
»Encyclopaedia of Plants”, pag. 370, lezen we: »The water- Gladiole , 
or grassie-Rush , is of all others the fairest and most pleasant to 
behold , and serveth very well for the decking and trimming up of 
houses, because ol the beautie and braverie thereof.” 
En voert onze wandeling ons langs een rivier , een plas of ook 
wel een boezem of een vaart , dan strekken zich daar buiten den dijk 
of het dijkje meestal gorzen of uiterwaarden uit , buitengronden , die 
laag liggen en herhaaldelijk overstroomd worden. Deze moerassen 
vormen een smalle strook , vooral langs de rivieren , tusschen den dijk 
