IN EEN POLDER. 
127 
en de rietvelden , die bet uitzicht op het watervlak beletten. Ze zijn 
bedekt met dichte boschjes van wilgen en elzen , waaronder zich een 
rijk kruidentapijt heeft ontrold , naar alle waarschijnlijkheid door de 
rivier zelf daar meestal geplant, als een geschenk uit hooger gelegen 
streken voor de gronden nabij haar mond. 
Vaak is een dergelijk elzenboschje niet te door worstelen. Daar die 
eilandjes slechts weinige meters breed zijn , ziet men moeilijk iets 
over het hoofd, als men er komt in de tijden, wanneer alles bloeit. 
Ge zij t er in een volkomen wildernis, de schennende menschenhand 
heeft dit oord nog niet beschadigd. De elzen hebben het voorkomen 
van Pandana’s met luchtwortels; door het afspoelen der bovenste 
aarde, bij overstroomingen , zijn namelijk de wortels bloot gekomen, 
zoodat een aantal boomen nu op zuilen rusten — zij het dan ook 
op zuilen van slechts omstreeks 1 meter. Dit alleen geeft reeds een 
zekere woestheid , het uiterlijk van een brok natuur aan het geheel. 
Laat ons thans eens de gorzen bezien in enkele onderdeelen van den 
plantengroei. 
Het kruidentapijt geeft grillige vormen te aanschouwen. Groote 
Spiraea’s , Cineraria’s en Angelica’s. Deze laatste plant vooral zag ik 
zelden zoo buitengewoon groot ; op het gezicht van zulk een reus 
onder de kruiden denkt men onwillekeurig aan Kamschatka , waar 
KiTTLiTZ brandnetelen van 10, schermplanten van 13 voet hoogte aan- 
schouwde. Het lijkt of ’t hier een wedstrijd geldt wie het hoogst 
kan worden ; ook de grassen zijn veel hooger dan men op het droge 
anders te aanschouwen krijgt. 
Op de wilgen groeien allerlei planten , b. v. muurleeuwenbekje en 
haagwinde , Convolvulus sepium ; zij vertegenwoordigt de lianen van het 
natuurwoud en zoekt licht evenals deze ; de stengels slingeren zich rus- 
teloos voort in de hoogte , totdat ze hun bloemen ten toon spreiden , 
wanneer ze een zonnig plekje gevonden hebben. 
Op de kruinen der wilgen vindt men veel belangrijks , hoe alle- 
daagsch die boomen ook zijn. Daar tieren hennipnetel, muur, bigge- 
kruid , paardebloem , grassen , naaktvaren en bitterzoet. De laatste 
plant heet ook elfrank , of alfrank , en herinnert zoo aan de elfen , 
alfen of alpen (duitsche naam Alprank) , die niets met de zwitsersche 
Alpen te maken hebben. Men kent ook een » elfengras” (duitsch : Elfen- 
tanz-gras) , waarschijnlijk de eenknoop , Molinia coerulea , een gras , dat 
op drogen grond veel voorkomt. 
Niet steeds bepale men zich tot het uiterlijk , met schoonheid van 
