DE MEERKATTEN VAN DEN INDISCH EN ARCHIPEL. 
185 
spreekwoord als hond en kat met elkander leven , maar voor deze 
streek moest men zeggen : als hond en kra met elkaar leven. Zoodra 
een hond zoo’n aap ontdekt, vliegt hij , onder woedend geblaf , op hem 
los en loopt schuimbekkend van woede en voortdurend blaffend onder 
de boomen waar zij zitten heen en weer, aanhoudend gesard door de 
in de takken daarboven rondspringende, hem tartende apen. Andere 
apen , zooals de loetoeng , maken zich voor een hond uit de voeten , 
doch deze hebben er een groot pleizier in de honden tot het uiterste 
te plagen. 
» Tegenover mijne woning, aan de overzijde van een smal moeras, 
woonde in een dicht bamboebosch eene talrijke Kra-familie. Eiken 
morgen nu, zoodra zij met hun ontbijt klaar waren, niet vroeger, 
poogden zij de honden te ontdekken. Was dit gelukt, dan stiet de 
ontdekker een duidelijken strijdkreet uit, welke door de honden met 
een woedend , luid geblaf beantwoord werd. Zonder aarzelen stortten 
zij zich dan met groote woede in het moeras en drongen in het bosch 
door , om geregeld na een half uur of een uur, afgejakkerd en met slijk 
bedekt, zonder iets te hebben bereikt, terug te keeren. De zaak ont- 
aardde ten slotte in een relletje, dat regelmatig plaats had en geen 
van de partijen zou tevreden zijn geweest als dit spelletje achterwege 
ware gebleven.” 
»De voorgaande regels”, zegt Dr. hagen, waar hij spreekt van de 
brutaalheid van dezen aap, »had ik nog te Tandjong-Moerana geschreven 
en, daar ik plotseling geroepen werd, ze op mijn schrijftafel laten 
liggen, die buiten in de open galerij stond. Terugkomend zag ik in 
de verte iets bij die tafel bewegen en ik meende dat ik bezoek had ge- 
kregen. Nader komend bemerkte ik eerst van welke soort dat bezoek 
was. Een apenfamilie uit verscheidene koppen bestaande , zat op mijn 
tafel en de pater familias was bezig zijne levensbeschrij ving met oogen , 
handen, voeten en tanden te onderzoeken, waarschijnlijk uit woede 
over de weinig vleiende beschrijving welke ik daarin van hem had 
gegeven. Andere familieleden hadden mijne boeken veroverd en waren , 
in den rechten zin van het woord, bezig kennis te verslinden. Een 
hoopvolle spruit had alle vier zijn handen benevens zijn staart in 
mijn inktpot gestopt en daarmede niet alleen zijn gezicht, maar de 
geheele veranda en al mijn papieren » beschreven”, op een manier die 
mij de haren te berge deden rijzen. En deze brutale beesten trokken 
zich eerst terug', toen ik met een stok in de hand woedend de trappen 
der veranda opvloog ; het oudste familielid nam in de gauwigheid nog 
een rol papier mede”. 
