DE MEERKATTEN VAN DEN INDISCHEN ARCHIPEL. 
187 
goede klimmer is, en bezoekt in het bizonder gaarne de maïsvelden. 
Lage boomen, bet bosch en het schaduwrijke woud , nimmer de kruinen 
der hooge boomen , vormen zijne verblijfplaatsen. Hij leeft gewoonlijk 
in troepjes van een dozijn , aangevoerd door een groot , statig , robuust 
mannetje , met een schrik inboezemend gebit en vol moed , zelfs 
tegenover mensehen. In de nabijheid der menschelijke woningen is hij 
altijd op het oorlogspad , sluw, voorzichtig , geruischloos , maar nimmer 
laf of bevreesd. Bij het plunderen van een maïsveld wordt altijd een 
wacht uitgezet. 
Wil men echter de Broe in zijn zorgeloos familieleven gadeslaan, 
dan moet men het dichte afgelegene oerwoud ingaan. Dat is zijn 
eigenlijke » Heimath”, zijn speelplaats. Maar men heeft niet dikwijls 
het genoegen , dat een gelukkig toeval zoo’n spaarzaam voorkomenden 
troep onder het oog brengt. Een luid eigenaardig , half klagend 
Hoe-Hoe-Hoe, hoog of diep van toon, al naar den leeftijd van het 
dier, of zacht of wild, verraadt reeds op een zekeren afstand hunne 
aanwezigheid. Zeldzamer en slechts door de jongere leden der familie , 
wordt het gewone geschreeuw uitgestooten ; de familie is zelfs bij spel 
en scherts veel kalmer en rustiger dan de Kra en de Loetoeng .” 
»De afbeelding bij brehm ,” zegt dr. hagen, » geeft in de verste 
verte geen goed denkbeeld van de grootte en flinkheid van een vol- 
wassen mannetje. Waardig en deftig gaat hij, op alle vier loopend, 
voor zijn troep uit. Nadert een mensch , dan vlucht de familie in het 
naaste bosch , maar de aanvoerder maakt front en knarst zóó ont- 
zettend met de tanden , dat men , als men geen geweer bij zich heeft , 
hem maar met rust laat. Ik ken een tabaksplanter , die door zoo’n 
oud mannetje, dat op den weg zat, gedwongen werd terug te keeren. 
Een andere planter vertelde mij , dat hy ook eens een Broe op den 
weg ontmoet had , die zich slechts langzaam naar den zoom van het 
bosch terugtrok. Om hem tot spoed aan te manen wierp de planter 
hem zijn wandelstok naar den kop , maar bijna op hetzelfde oogenblik 
wierp de aap met kracht den stok naar hem terug. De Maleiers zijn 
bang voor hem en zeggen dat de mensch in een gevecht met hem 
steeds het onderspit delft , wat ik graag geloof. In verband hiermede 
moet ik de opmerking van brehm, dat hij een goedaardig karakter 
heeft, rectificeeren.” 
In gevangensci ap wordt de Klapper-aap het meest van alle andere 
soorten gehouden. Indien hij jong getemd wordt gaat dit best; de 
oude exemplaren zijn echter boosaardig en ontembaar. »Ik geloof”, 
zegt dr. hagen, »dat in Deli meer tamme dan wilde exemplaren zijn. 
