192 
DE ZWARTE BAVIAAN. 
dier in het naburige bosch hard hoorde schreeuwen , antwoordde het 
onmiddellijk en werd min of meer onrustig. Toen het ouder werd nam 
de huid van lieverlede een donkerder tint aan en kwamen op het in 
den beginne kale gezicht fijne haartjes te voorschijn. Toen het beest 
een kleine maand oud en reeds vlug ter been was liet ik het dooden , 
uit vrees het anders te zullen kwijt raken en zette het in toto op wijngeest.” 
De meer genoemde oud-officier verhaalt van een dezer apen in 
gevangenschap, die, aan een paal op het erf gebonden, een hond, welke 
op hem toeschoot, geworgd zou hebben, indien men hem niet te hulp 
ware gekomen. De kwaadaardigheid van dit dier was zóó groot, dat 
men hem moest afmaken. 
Waarschijnlijk was dit een exemplaar dat oud gevangen was; want 
volgens broekman (bij BRF.iiM dangehaald) is geen enkele aap zoo ge- 
schikt voor het Apentheater als deze. Hij leert gemakkelijk , zegt 
hij , al spelend , onthoudt het geleerde en » werkt” met ware liefhebberij. 
Wegens zijn zeldzaamheid en den hoogen prijs, die voor hem betaald 
moet worden , ziet men hem niet geregeld op de planken ; bovendien 
houdt hij het er ongelukkig niet lang uit. 
In den laatsten tijd , zegt brehm , werd hij dikwijls naar Europa 
overgebracht en heeft er geruimen tijd in gevangenschap geleefd. 
Het exemplaar, dat ik in den Amsterdamschen Dierentuin zag, scheen 
zich zeer wel te bevinden. Overdag werd hij geregeld bij de Meerkatten 
gebracht, die in het groote Apenhuis de toeschouwers vermaakten. 
De overmoedige en heerschzuchtige Zwarte Baviaan zou alle schroom- 
vallige apen geplaagd hebben , indien de vlugge Meerkatten hem niet 
te rechter tijd ontvloden waren. Met de Makaken scheen hij op vrij 
goeden voet te staan, met een vrouwelijke Baboeïn (baviaan) was hij 
zelfs zeer intiem ; aan deze teedere dame bewees hij allerlei attenties , 
en liet zich tot loon door haar gaarne zijn vacht doorzoeken. 
J. Hendrik van Balen. 
