196 
OVER HET ONTSTAAN VAN SOORTEN DOOR MUTATIE. 
geen zeldzaamheid, evenmin dus een plant met honderd of meer vruchten. 
Elke vrucht bevat over de honderd zaden en een tienduizendvoudige 
vermenigvuldiging zou dus voor onze plant geen bijzonderheid zijn, 
zoo slechts alle zaden tot kieming en groei konden komen. 
Deze Oenothera Lamarckiana vertoont nu de lang gezochte eigen- 
aardigheid , van jaarlijks een zeker aantal nieuwe soorten voort te 
brengen. Zij doet dit zoowel in het wild , als in mijn proeftuin. Maar 
in het wild gaan de nieuwe soorten meest snel te gronde ; zij zijn te 
zwak en te zeldzaam om het met hun honderdduizenden concurrenten 
vol te houden. In mijn proeftuin echter worden zij al in de vroegste 
jeugd uitgezocht en , zoodra zij gevonden zijn , met zeer bijzondere 
zorgen behandeld en opgekweekt. Zoo wordt daar gemakkelijk en 
duidelijk zichtbaar , wat in het wild dikwijls reeds in den aanvang 
weer te loor gaat. 
De nieuwe soorten verschillen van de oude slechts weinig. Een onge- 
oefend oog ziet geen onderscheid. Eerst een nauwkeurige vergelijking 
leert, dat men iets nieuws heeft. Enkele, zooals de dwerg en de dikkop 
(Oenothera nanella en O. lata ) vallen terstond in het oog, door dat zij 
veel lager van gestalte zijn , andere zijn fijner en tengerder , weer 
andere laag en nagenoeg onvertakt , nog andere wederom zeer forsch. 
Maar de vormen der bladeren, hun kleur, hun oppervlak zijn ver- 
schillend. Evenzoo verschillen de vruchten , die soms gelijk van grootte 
zijn , meestal echter kleiner en nu eens dikker , dan weer dunner. 
Hoe meer men oplet , des te meer verschillen ziet men , des te duide- 
lijker wordt het, dat naast den oorspronkelijken vorm niet een chaos 
van nieuwe gestalten , maar een kleine reeks van scherp omschreven 
typen voorkomt. Elk van die typen is ontstaan uit een zaad , dat 
rechtstreeks door de moedersoort zelve was voortgebracht , hetzij deze 
in het wild vrij bestoven of in den proeftuin kunstmatig met haar 
eigen stuifmeel bevrucht werd. 
Hier hebben wij dus een eerste resultaat. De nieuwe soorten ont- 
staan plotseling, zonder voorbereiding of zonder overgangen. Zij ver- 
schillen van de oude soort echter niet als een appelboom van een 
peereboom., als een den van een spar of als een paard van een ezel. 
De afwijkingen zijn veel kleiner. Maar wie kan de gewone eik van 
Quercus sessiliflora , de gewone meidoorn van Cvataegus monogyna of 
de linde van Tilia grandifolia onderscheiden ? Toch zijn dat soorten , 
die door linnaeus’ volgelingen als zoodanig worden erkend. Welk 
botanicus is niet verward geraakt in de soorten van Hieracium , of 
