OVER HET ONTSTAAN VAN SOORTEN HOOR MUTATIE. 
197 
kan de verwante vormen van Cochlearia op het eerste gezicht onder- 
scheiden ? 
Oude soorten kunnen door het uitsterven van tusschenvormen ver 
van elkander afstaan , jongere soorten , wier gemeenschappelijke voor- 
ouders nog in leven zijn , zijn door en met deze tot enge groepen 
verbonden. Rozen, wilgen en bramen zijn zulke groepen, die iedereen 
kent, al was het maar om de groote gemakkelijkheid waarmede zoo 
nauw verwante vormen zich kruisen en den grooten last , dien hunne 
tallooze bastaarden bij het determineeren der soorten veroorzaken. Maar 
zulke geslachten vindt men overal in het plantenrijk; de Gentianen 
der Alpen , de Helianthemums en vele andere behooren er toe , zelfs 
enkele , die bij ons uit goede typen schijnen te bestaan , zooals Ononis 
en Plantago. Alles wijst er op , dat in zulke gevallen de soorten van 
jongen datum zijn en dat eerst door het uitsterven van velen de 
verschillen tusschen de overblijvenden dien graad kunnen bereiken, 
die het onderscheiden in andere afdeelingen zoo gemakkelijk maakt. 
In dit opzicht komen dus de nieuwe Oenothera 1 s precies overeen met 
wat men overal in de natuur ziet. Jonge soorten groepeeren zich 
rondom de moedersoort met kleine, haast onmerkbare verschillen. 
Eenmaal ontstaan , plegen de nieuwe soorten terstond constant te 
zijn. Er is daartoe geen reeks van geslachten , geen natuurkeus en 
geen strijd voor het leven met uitroeien der minder geschikte noodig. 
Ik heb telkens , als een nieuwe vorm in mijn tuin optrad , de bloemen 
met hun eigen stuifmeel bevrucht en de zaden afzonderlijk geoogst 
en gezaaid. De dwergen geven dan niets dan dwergen (O. nanella ) , 
de witte niets dan witte (O. albida ) , de gigas uitsluitend O. gigas , 
de roodnerven (O. rubrinervis ) alleen geheel overeenkomstige exemplaren. 
Slechts één uitzondering heb ik op dezen regel te vermelden. Het is 
de kleine Oenothera scintillans , die uit haar zaad slechts voor een deel 
scintillans- planten geeft , maar bij wie deze onstandvastigheid een even 
vaste regel is, als de standvastigheid bij de andere soorten. 
Ik kies als voorbeeld Oenothera gigas. Deze is even hoog als de O. 
Lamarckiana maar forscber van stengel , dichter bebladerd , met een 
breeder kroon van groote , wijd geopende bloemen en veel dikker 
bloemknoppen. Haar vruchten zijn echter slechts half zoo lang en 
bevatten dus ook minder zaad, maar de afzonderlijke zaden zijn voller , 
ronder en zwaarder dan die der moedersoort. 
Dit type ontstond in mijne cultuur van 1895 in één enkel exemplaar , 
en zonder dat ik het aanvankelijk bespeurde. Ik wenschte toen een 
